Wie kent de waarheid

Zachtjes opent hij de deur. Hij tuurt in het pikzwarte gat. Zijn ogen zijn nog niet gewend aan het donker. Langzaam verschijnt haar silhouet, haar bleke schouderbladen steken af tegen de zwarte omgeving. Ze zit met haar rug naar hem toe en hapt snikkend naar adem. Zijn maag krimpt ineen. Zou ze een vermoeden hebben? Al die overuren, uitjes met collega’s.

Niets liever zou hij bij haar op bed kruipen. Haar vastpakken, omhelzen en nooit meer loslaten. In gedachten flitst de bosrand langs de A7 voorbij, het af en aanrijden van auto’s, kinderzitjes op de achterbank, mannen alleen, samen, leunend tegen een boom of knielend achter elkaar. Vluggertjes, kortstondige, oppervlakkige relaties en één diepzinnige ontmoeting.

Zijn gevoelens voor Boris zijn als een strandbal die hij onder water probeert te duwen. Hoe harder hij duwt hoe heviger de gevoelens opspelen. Hij wil die bal het liefst lek steken en zo ver als hij kan de zee in slingeren. Doen alsof het er nooit is geweest en doorgaan met het ‘gewone’ leven. Het gezinsleven. Het getrouwde leven. Hij en zijn vrouw. Het gespeeld perfecte leven. Niemand behalve zichzelf pijnigen. Maar hij weet dat hij niet kan vluchten voor dit gevoel. Ooit zal de bal weer aanspoelen.

Zijn hart bonkt in zijn keel. Hij wil haar zachtjes toefluisteren maar zijn stem blijft uit. Hij slikt zijn woorden in en reikt voorzichtig naar het lichtknopje. Ze zit met haar hoofd achterovergeslagen en slaakt een gil van de plotselinge lichtinval. Abrupt draait ze haar bovenlijf richting de deur. Een grote gebruinde hand ligt om haar borst gevouwen.

Ze rukt de deken tot onder haar oksel omhoog. ‘Wat is er?!’, fluistert een opgehitste maar bekende stem vanonder haar. verschrikt volgt deze bekende haar blik richting de deur. Twee paar ogen zijn nu op hem gericht. ‘ik eh…mij, ik bedoel, wij, nee jij…’. Hij tast naar de deurpost voor steun. Een niet beter wetend mens ziet in hem een ernstig astmatische patient die poogt zijn puffer van de boekenplank te grissen. Woede, verdriet, angst, opluchting. Wat voelt hij? Hij weet het niet. Niet meer.

Wat hij wel weet is dat hij met de focus volledig op zichzelf háár waarheid uit het oog is verloren. Maar voor hoelang?

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...