Waar knuffels goed voor zijn

18 april 1998

Lieve zon,

Vandaag heb ik afscheid genomen van Dolly, Puk en Beer. Ik voel me nu dubbel slecht. Ten eerste omdat ik ze nu al mis en ten tweede omdat ik ze weg moest doen zonder dat ik dat echt wilde. 

Het ging zo: Mama riep ons (mijn broertje en mij) bij zich en vertelde dat een collega naar Afrika gaat in de zomer. Die collega wil spullen meenemen voor de kindjes daar. Mijn broertje en ik moesten daarom allebei drie knuffels uitkiezen om weg te geven.

Ik heb gehoord dat kindjes in Afrika niks hebben, vaak ook geen eten. Dat is wel heel erg he? Ik vind van wel en dus wil ik wel iets voor deze kindjes doen. Ik vroeg aan mama of we geen pannenkoeken voor ze konden bakken en opsturen. 

Als arm kindje eet ik denk ik liever een pannenkoek dan dat ik een teddybeer krijg. Mama dacht daar anders over. Ik moest een beetje huilen toen. Niet voor die kindjes, maar omdat ik echt knuffels moest gaan uitzoeken om weg te doen.  (Ik vind dit heel erg om te zeggen. Ik weet ook wel dat ik zou moeten huilen voor deze kindjes. Dat geloof je toch wel Zonnie?).

Mama zei dat ik niet zo flauw moest doen. Mijn hele bed en kast staan vol met knuffels. (Dat is wel echt waar trouwens.) Ik kon dus volgens mama echt wel een paar knuffels missen. (Dat vind ik niet waar.) Ze zei tegen mij: ‘Jij kunt tenminste kiezen, kindjes in Afrika niet. Je bent verwend Ismae!’ Ik denk wel dat mama daarin een beetje gelijk heeft. 

Ik heb alle knuffels toen in een grote kring gezet om te praten. Ik vroeg wie er uit zichzelf naar Afrika wil. De knuffel die ik toch al nooit zo leuk vond (Beer) stak zijn hand in de lucht (dit deed ik natuurlijk zelf). Ik liet deze knuffel vast afscheid nemen van de rest. Nu werd het pas echt moeilijk…

Plotseling zwaaide mama de deur van mijn slaapkamer open en liep samen met mijn broertje naar binnen. Ze keken van mij, naar de cirkel knuffels om mij heen, naar elkaar en schoten toen heel hard in de lach. Ik vond dit niet oké. Ik schreeuwde zo hard als ik kon: ‘Eruit!’.

Omdat ze bleven staan heb ik mijn broertje daarna een harde zet gegeven. Hij struikelde toen over de drempel… Wat een oen he? Soms is hij zo lomp. 

Daarna heb ik als eerste een ‘verboden-toegang-bord’ gemaakt en op de buitenkant van mijn deur geplakt. Hier stond op dat mama en mijn broertje vandaag niet meer welkom zijn. De rest alleen na drie keer kloppen en met mijn toestemming.

Mama heeft duidelijk moeite met lezen, wat ze bleef maar kloppen. Ik deed alsof ik haar niet hoorde. Toch voelde ik me daarover ook een beetje schuldig. Mama bood uiteindelijk vanaf de gang haar excuses aan voor het lachen. Dat vond ik wel schattig. Ze kwam toen zonder mijn toestemming binnen. Dat vond ik ook niet erg. 

Mama stelde voor om mij te helpen. Ze pakte Tommy van de grond. ‘Deze heb je al zolang…’. Heel even dacht ik dat ik stopte met ademen. Uitgerekend van alle knuffels pakte ze Tommy?! Ik voelde mijn lip trillen en ik begon wazig te zien. Dit kon echt niet!

Voordat ik ook maar iets kon zeggen, zette mama Tommy terug op mijn bed. Ze glimlachte naar me en kwam toen ineens naast me zitten. Ze zei: ‘Vertel, hoe zit het met de rest?’ Mama kan dus ook wel echt heel lief zijn. Ik heb sorry gezegd, haar een dikke echte knuffel gegeven, en ook nog maar twee knuffels voor die collega…

Liefs,

Izzy

(29 jarige Ismae: even off the record, Tommy was niet zomaar een knuffel. Tommy woonde iedere logeerpartij bij, groeide mee van ledikant naar twijfelaar, zat elke autoreis naar Frankrijk op schoot en is #quilty pleasure vandaag de dag nog altijd in mijn bezit.) 

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...