Stilte na de storm

Meer dan een jaar heb ik stilgestaan wat betreft het publiceren van blogs. Terwijl ik achter de schermen misschien wel meer schreef dan ooit tevoren.

Mijn idee was om na mijn laatste post op 17 augustus 2016 een serie over mijn reis door China te publiceren. In mijn papieren kladblok heb ik het allemaal staan. Van de prachtige wandeling door Huanglong National Park, tot aan onze Chinese vertaalbriefjes die iedere Chinees anders interpreteerde. Van People’s Park in Chengdu waar ouders via zelfgeschreven advertenties hun kroost aanbieden voor een date, tot aan de vertrouwde telefoontjes van het thuisfront.

Tot de dag dat zo’n vertrouwd telefoontje plotseling één van de meest gevreesde ooit werd:

‘Het is niet goed’.

Ik val stil maar herpak mezelf snel.

‘Wat bedoel je: ‘Het is niet goed’?’

‘Er zijn uitzaaiingen gevonden.’

Als een cd die haperde, bleef ik voor mijn gevoel minutenlang ontkennen, wat zojuist was gezegd. Ik had haar woorden wel gehoord, maar ik wilde ze niet horen, of vooral niet geloven. Ik wilde dit niet binnenlaten. Niet nu al, niet later, gewoon überhaupt niet.

‘Dat kan niet.’

‘Zeg dat het niet waar is.’

Ik hoor haar snikken aan de andere kant van de lijn. Zo dichtbij maar in werkelijkheid ook zo ontzettend ver weg. Tranen rollen over mijn wangen.

‘Mam…?’

‘Ik word niet beter, Ismae.’

Tranen blijven stromen. Ik wil iets zeggen, maar het lukt niet. Alsof mijn stembanden zijn doorgesneden. Mijn keel is droog en prikt. Mijn adem stokt en mijn hart klopt in mijn keel. Na enkele minuten van hardop snikken en gestaar van een steeds groter groepje Chinezen dat zich om mij heen heeft gevormd, stamel ik:

‘Hoelang heb je nog?’

Daar zit je dan met je reislustige gedrag in het overbevolkte China. De terugvlucht van Hongkong naar Amsterdam liet nog bijna twee weken op zich wachten. Omboeken was niet nodig zei mijn moeder. Proberen te genieten van de dagen die mijn reis nog zou brengen wel. Nou, daar zeg je me wat. Toch stond ik er op om er daar in China nog wat van te maken.

Natuurlijk is dat me gelukt. Iedere dag die volgde heb ik China heel bewust ervaren. China is veel te bijzonder, veel te uniek en de Chinezen (met name de Chinese toeristen in eigen land) zijn voor Aziatische begrippen veel te aanwezig om je niet te realiseren dat je je in een compleet andere cultuur waant. Aziaten in het algemeen zou je misschien omschrijven als (zeer) bescheiden. Voor Chinezen gaat deze karaktereigenschap zelden op.

Tussen vrees en hoop, dat is misschien wel de beste omschrijving van mijn gevoel deze dagen. Je proberen te beseffen hoe het thuis is, hopen dat ze een fout hebben gemaakt, je realiseren dat dit natuurlijk niet zo is, je bedenken wat er nog mogelijk zou zijn, je vastklampen aan de tijd die rest en hardop wensen dat dit jaren mogen zijn in plaats van maanden, weken of slechts dagen.

Great wall, China

Al die tijd nog steeds met de Lonely Planet als grote, trouwe vriend. De reisgids ondersteunde mijn pogingen om ergens een stukje China voor mezelf te vinden. Een stukje om op adem te komen, alleen te zijn, na te denken, zinnen te verzetten en te aarden. Maar alleen zijn in China krijg je niet cadeau. Niet als je er op het heetste moment van de dag staat. Niet als je om 05.00 start met je tocht. Welke gekke afslag ik ook nam, ik stond hooguit enkele minuten of slechts seconden alleen.

Toch waren het vaak die enkele seconden die het hem deden. In die korte momenten voor mezelf voelde het even alsof alles weer normaal was. Alsof er niks en niemand anders was dan ikzelf daar boven op een berg uitkijkende over de Li River, terwijl de rode avondzon langzaam verdween achter de horizon van de schilderachtige bergen in Guilin.

Guilin, China.

Nu anderhalf jaar later voelt alles wederom normaal en toch compleet anders. Na een jaar vol spanning, onzekerheid, tranen, pijn, hoop, troost, liefde, vreugde, nieuwe herinneringen en uiteindelijk verlies begeef ik me in een soort van stilte na de storm. De serie over China is er nooit gekomen. Het besef dat schrijven voor mij veel betekent des te meer. Dat vertaal ik (vanaf nu weer) naar mijn zelfgeschreven blogs die ik hier met jullie wil delen op mijn vernieuwde website.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...