‘Even’ boodschappen doen

Op papier trek ik er hooguit 20 minuutjes voor uit. Zoveel heb ik toch niet nodig? Ik zou inmiddels moeten weten dat de tijd niet zit in ‘hoeveel ik nodig heb’, maar in de hoeveelheid keus waar ik per item aan word blootgesteld.

Een kuipje boter bijvoorbeeld. Gewoon boter voor op brood. Zo moeilijk kan het niet zijn he. Nou, heel makkelijk is het anders ook niet. Ik wil een gezond betaalbaar kuipje boter. Liefst nog enigszins milieu- en diervriendelijk en niet teveel toevoegingen, E-nummers en zo. Daar sta ik dus, voor de glazen vitrine. Van goede start tot sojaboter. Van 0.89 eurocent tot 2,19 euro.

Ik had me nog zo voorgenomen geen blik te werpen op die verdomde etiketten, maar doe het wel. Ik probeer iets wijzer te worden uit de ingrediënten die in minuscule letters zijn afgedrukt. Omdat ik het helemaal niet zie zitten om twintig boterkuipjes af te gaan, pak ik na acht pogingen etiket lezen toch maar  het huismerk: ‘Goed begin’. Wat een titel. Dit hele kwartier voor de botervitrine is in mijn ogen alles behalve een goed begin.

Zelfs de afdeling waar ik blij ben met zoveel keus (thee) kan ik niet snel afvinken. Fruit of kruidensmaak? Pickwick, huismerk of Lipton? Wist je dat Lipton thee gewoon suiker bevat? Ik vind dat toch wel bizar. Uit principe die dus niet. Oké Pickwick. Die hebben zo’n vraag van de dag aan het zakje hangen. Nog nooit beantwoord, maar het oogt leuk. Wacht er is natuurlijk nog meer.

Thee van het duurdere segment. Ik heb net toch bespaard op de boter. Ik pak Clipper thee, want die verpakkingen zijn zo leuk. Lekker belangrijk ook. De leukste verpakking is alleen wel de smaak waar ik nu geen zin in heb. Misschien laat ik de Clipper toch helemaal achterwege en ga ik voor de Pickwick. Alhoewel het huismerk pas echt lekker cheapy is. Qua smaak boeit het eigenlijk ook geen hol. Jemig, wat sta ik hier nou 15 minuten moeilijk te doen.

Nog iets vergeten? Shit, pleepapier. Ook zoiets. Die page++++ met die schattige pup is me te prijzig. Maar een beetje zacht aan de billen is wel zo prettig. Mijn ogen glijden het schap af, twee rijen naar onderen. Dat grote pak lijkt geschikt, maar nondeju wat moet ik nou met 32 rollen?! Is natuurlijk relatief goedkoop ‘het voordeelpak’. Lekker Nederlands, lekker hamsteren. Nou, ik dus niet. Mijn huis is daar te klein voor. Dan kan ik beter een heel tv-meubel van schijtpapier bouwen.

Oké, ik neem gewoon zo’n klein pakket van 8 rollen. Past tenminste mooi in de voorraadkast. Hoe stom eigenlijk dat mensen met weinig ruimte en naar mijn idee dus diegenen die iets minder te besteden hebben in dit geval duurder uit zijn. Marketingflikkers. Dat dit vooral geldt voor mijzelf, zie ik ook best in. Want als je vandaag de dag een woning in hartje Amsterdam koopt, woon je ook niet bijster groot, maar heb je wel degelijk wat te besteden.

Ik gris het eerste beste pak dat voor het grijpen ligt uit het rek en baan me een weg naar de kassa. Denk ik dat het klaar is, volgen er nog meer keuzes: ‘Koopzegels?’ ‘Nee, bedankt’. ‘Spaarzegels voor een dagje uit?’ ‘Nee, hoor.’ ‘Zegels voor de winactie?’ ‘Nee, ook niet hoor.’ ‘Toevallig nog paaseitjes met korting erbij?’ ‘NEE, TOEVALLIG NIET NEE.’ Een uur later fiets ik als de wiedeweerga naar huis om de zooi weg te werken in mijn voorraadkast en zonodig onder de bank.

 

 

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...