Gezinsuitbreiding #1

Ja ja, Ruud en ik zijn toe aan een volgende stap. In mijn hoofd speelde de gedachte al langer. Ruud was daarentegen nog niet zo zeker van de zaak. Voorzichtig gooide ik zo’n vier maanden geleden dus een balletje op. En de laatste weken zo ongeveer om de dag. Puppy-ogen en schattige foto’s van vrienden die ons voorgingen (en zeer content zijn met deze stap), leken effectief.

Ik heb het over gezinsuitbreiding. Een nieuw lid in huize van Gilick waar ik als vrouw zijnde zeer weinig voor hoef te doen. Dat bevalt me wel. Niet met mijn benen wijd, geen zorgverleners met een eendenbek en schaar in de aanslag en geen zenuwpees met kleffe zweethandjes naast mijn bed. Hooguit een zenuwpees met hoge nood of trek. Een nieuw lid dat vast van zich laat horen rond etenstijd, maar waar je niet te pas en te onpas oppas voor hoeft te regelen. Oké, heel af en toe misschien?

Toen ik onze vorige kater Boes, afgelopen zomer een aantal jaartjes eerder dan verwacht richting kattenhemel zag vertrekken, was dat toch even slikken. Ondanks het feit dat we hem met regelmaat vervloekten, hij bij de eerste check van de dierenarts direct een rib uit ons lijf kostte, hij na die betreffende ingreep als tandloze kater door het leven moest gaan, hij een paar keer per week niet in, maar voor zijn kattenbak scheet (op onze vloerbedekking – niet hoogpolig – godzijdank) en hij daarbij ook nog eens regelmatig aan de sjees was, mis ik hem.

Want wat een tof effect hadden die waterdunne bruine schijtvlekken vermengd met wit schuurmiddel in zwarte vloerbedekking. Nee, ik mis de kopjes, het warme ontvangst na een rotdag op werk, een spinnend onthaal na een prima dag studeren, de kopjes langs je been bij het smeren van je boterham, het spelen met iedere losse schoenveter, de voorverwarmde plek op de bank en het luide gesnor tijdens een schootsessie.

Goed nieuws! Want met mij, inmiddels nog iemand. Hoeray! Wij zijn dus op zoek naar een nieuwe buddy. Hoe? Via www.ikzoekbaas.nl. We geloven namelijk nog steeds in een tweede kans voor huisdieren. Maaaar we hebben ook veel van gekke Boes geleerd.

Een marktplaatsoproep met gratis afhaalbericht in verband met een plotselinge allergische reactie na 12 jaar, daar trappen we (inmiddels) niet meer in. En een gezondheidscheck voordat hij met ons mee naar huis mag behoort nu ook tot onze vereisten. De kans op een niet voorziene tweede rib uit ons lijf in de eerste week als nieuwe baas houden we dit keer liever zo klein mogelijk.

To be continued.

R.I.P. Flirten kon Boes ook.
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...