Harlem

 5.

In het boekje ‘100% New York’ staat een boeiende wandeling door de wijk Harlem. Op een bewolkte dag besluiten we daarom de metro te pakken om ook deze wijk af te kunnen vinken. Omdat in het boekje duidelijk staat vermeld dat je er verstandig aan doet de route aan te houden en niet van de paden af te wijken, verdiepen we ons nog eens extra goed in de metrolijnen voordat we in- en uitstappen.

Eenmaal op de plaats van bestemming besluiten we direct braaf de wandeling, zoals beschreven, op te pakken. We merken op dat de kaart niet helemaal klopt. Eén van de twee straten komt overeen en dus besluiten we die te volgen. Maar hoe verder we lopen, hoe vreemder ik het vind dat zo’n straat deel uitmaakt van deze wandeling.

Op een gegeven moment worden we een nauw straatje tussen een aantal flatgebouwen ingestuurd. Ik krijg een vreemd gevoel in mijn buik en vraag of ik op de kaart mag kijken. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat een commercieel boekje als deze, hier toeristen naartoe stuurt. En als het wel klopt, vraag ik me ten zeerste af wat de intentie is van de schrijvers. Daarbij komt dat het in schril contrast staat met de eerdere (goed bevallen) wandelingen die we met ditzelfde boekje hebben gemaakt.

Terwijl we op de kaart staan te kijken komt er een auto aanrijden. Typisch Amerikaans, een Rangerover met zo’n dikke open laadbak. Het raampje schuift omlaag. Een blanke man met rossig haar en een veiligheidshesje kijkt ons bedachtzaam aan: ‘Are you lost guys?’ Ik wil eerlijk aangeven dat het daar inderdaad op lijkt als Ruud zegt: ‘No, we are fine. Thanks’. Pardon?! Ik wil er direct tegenin gaan, maar besluit eerst voor enkele seconden de helikopterview aan te nemen. Wat zijn we hier in godsnaam aan het doen?!

Ik krijg niet lang de tijd voor mijn helikopterview. De man fronst zijn wenkbrauwen en bijt ons toe: ‘This isn’t the place to hangout guys…’. ‘O-o-o-kay’, stamelen we. Even heerst er een ongemakkelijke stilte, maar de man laat het er niet bij. Voordat hij het gaspedaal intrapt herhaalt hij bits: ‘This IS NOT THE PLACE to hangout’. Ik glimlach beleefd en bedank hem. Zodra de Amerikaan uit zicht is, verdwijnt die glimlach als sneeuw voor de zon. Ik draai me naar Ruud toe: ‘De dichtstbijzijnde metro. Nu.’

Terug in de metro dringt tot ons door wat er zojuist was voorgevallen. Wat we echter nog steeds niet begrepen, was de opzet van die wandeling. We bestudeerden wederom de wandeling en de metrolijnen en daar kwam de aap uit de mouw. Er reed op deze metrolijn ook een snelmetro. Waar wij de reguliere lijn moesten hebben, hadden we de fastline te pakken. De eerstvolgende halte van de fastline was voor de reguliere lijn alweer de twee na volgende halte…

Na enkele minuten stappen we de metro weer uit en banen we ons weer een weg door financial district. We leven nog lang en gelukkig.

Foto’s? Niet aanwezig.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...