Het vest

(Oké, deze blog komt een beetje als mosterd na de maaltijd, maar een blog hebben en geen blog schrijven over een tripje naar de ‘Big Apple’ is natuurlijk ondenkbaar. Omdat ik er algauw achter kwam dat een kort verhaaltje over deze trip niet volstaat, volgt hier een zesdelige miniblogserie.)

1.

Deze eerste blog uit de reeks is nog geen uitgebreid verslag over mijn avonturen in de stad New York. Nee, tijdens de heenreis heb ik een opmerkelijk moment vol verbazing mogen volgen. En laat ik nou net dit moment graag delen. Ik wil jullie eerst de volgende vraag voorleggen: ‘Welke kleding draag je het liefst tijdens een acht uur durende vliegreis naar New York?’

‘Iets dat gemakkelijk zit’, is een veelgehoord antwoord. Daar teken ik zeker voor. Maakt het nog uit hoe die outfit er uitziet? ‘Niet echt, als het maar lekker zit’, dat is althans mijn antwoord. Tja, dat ik er als een gare tokkie uitzie in mijn vliegtuigoutfit doet me weinig. De piloot zie ik toch niet en de steward die mijn maaltijden en kopjes thee serveert ziet me nog niet staan al draag ik een cocktailjurkje met pumps. Simpelweg omdat ik van het vrouwelijke geslacht ben. Goed, de outfit moet dus vooral chill en praktisch zijn. O ja, en omdat ik het vaak koud vind in het vliegtuig, heb ik altijd een extra vestje bij de hand.

Kijk, en daar zit het hem nou net in. Dat vestje. Want als het niet uitmaakt hoe dat vestje zit, eruit ziet, welke kleur het heeft en wat er op het vestje staat? Dan betekent dit dat ieder willekeurig vestje volstaat. Ruud dacht er in ieder geval zo over.

Om eerst één en ander te verhelderen, kort wat informatie over vliegreizen naar Amerika. Bodyscans, extra tassencontroles, vingerafdrukken en douaniers die je het hemd van het lijf vragen. Het tragedie dat zich in 2001 in New York heeft afgespeeld kennen we natuurlijk allemaal en het feit dat sindsdien de grenscontroles voor vliegreizen naar Amerika zijn aangescherpt is neem ik aan ook bij iedereen bekend.

Opvallend vond ik dat Ruud, in tegenstelling tot mijzelf, tijdens deze grenscontroles niet zo gemakkelijk langs de douaniers kwam. Waar ik met mijn blonde paardenstaart nauwelijks mijn paspoort hoefde te tonen, werd het paspoort van Ruud uitgebreid bestudeerd en ingescand. Tja donker haar, een donkere oogopslag en ietwat getint. Hoewel hij een rasechte Nederlander is, heb ik vaker gehoord dat hij best iets weg heeft van een Arabier…

Je begrijpt, een gevoelig dingetje wanneer het een vliegreisje naar New York betreft. Een donkere oogopslag en donker haar? Gefeliciteerd, u maakt kans op een extra fouilleerronde! Een beetje subjectief en te voor de hand liggend als je het mij vraagt. Toch zat er niets anders op

9e9f913a43e12389bac26aea410ca259
Jup, dit is ‘m.

dan ermee dealen en er vooral niks tegen in te brengen. Ik hield voor de verandering dus wijselijk mijn mond.

Echter moest ik die eigen mening al gauw bijstellen. Toen ik Ruud nog eens goed bestudeerde tijdens zijn zoveelste fouilleersessie, zag ik het. Ineens werd glashelder waarom het Ruud was die keer op keer uit de menigte werd gepikt. Het waren niet de douaniers, maar Ruud zelf die het ongelofelijk voor de hand liggend maakte. Ruud heeft namelijk uit zijn collectie vestjes de meest, maar dan ook echt de meest af te raden variant aangetrokken, namelijk:
Een trainingsjack van jawel, Saoedi Arabië.

Ineens bedacht ik me dat het dus wel degelijk uitmaakt WAT je aantrekt in het vliegtuig of eigenlijk vooral voordat je het vliegtuig instapt.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...