Hola a todos!

Bolivia

Ik had jullie een blog beloofd zodra ik veilig was aangekomen in Bolivia en aangezien dat alweer twee dagen geleden is, vind ik het hoogtijd.

El viaje de ida

Tja, de vliegreis. Mijn eerste overstap was Madrid, de tweede Santa Cruz. Ik vertrouw erop dat jullie op het gebied van vliegtuigvoedsel,  vliegtuigstoel-slapen en kindergejammer verder zelf de graad van comfort van zo’n vliegreis kunnen inschatten.

In Madrid begon de reis met twee uur vertraging.  Wat precies het probleem was, werd me niet helemaal duidelijk want ik verstond de piloot met zijn sexy Spaanse accentje niet. De stewardessen bleven roerloos in het gangpad staan met hun geplamuurde glimlachje en lieten dus evenmin relevante informatie los.

Het eerste uurtje maakte ik me niet veel zorgen,  het tweede uurtje des te meer.  Die overstap in Santa Cruz werd steeds krapper, er al even bij denkende dat de paspoortcontrole in Zuid-Amerika op z’n manana-manana’ gaat en mijn bagage vast niet veel sneller op de bagageband zal verschijnen. Voor mij dus meteen een goede leerschool: Vasthouden aan het ‘laat-het-los-principe’. Dat zou de komende zeven weken heel wat stress schelen. Eigenlijk zou dit principe voor mij dus een soort van leefwijze moeten worden hier. Iedereen die mij een beetje kent, lacht me nu waarschijnlijk min of meer uit. Eerlijk is eerlijk, we weten natuurlijk allang dat ik een kei ben in het loslaten van dingen. BLUF.

Dan wil ik nu ook graag de beelden zien van iedereen die met open mond naar het beeldscherm zit te staren bij het lezen van de volgende alinea: In plaats van dat hele uur paniekerig uit het raam te staren of het vliegtuig al in beweging kwam  lag ik gewoon voor pampus voordat we nog maar waren opgestegen. Ruim een uur later werd ik wakker geschud door de stewardess: ‘Vegetariana?!’, ze klapte mijn tafeltje uit en plaatste het vliegtuigmaaltje voor me neer.  Hupsakee een bakje bonen met rijst, wat rode saus en een of andere kool. In het andere bakje trof ik vier stukjes mandarijn en in het laatste couscous. Ik gok dat het Nederlandse tijd 03.00 was en aangezien ik rond 17.00 een dikke pannenkoek met kaas naar binnen had gewerkt op Schiphol, had Air Europa deze nachtelijke maaltijd wat mij betreft best mogen overslaan. Dat, en niet meer over vliegtuigmaaltijden.

De rest van de vlucht heb ik uiteraard een poging gedaan tot slapen. Over jankende kinderen in het vliegtuig kan ik een blog op zich schrijven en dus zal ik daar nu verder niet over uitweiden. Tot slot ging het met het ‘laat-het-los-principe’ het laatste uurtje van de vlucht niet zo goed. Ik had ontdekt dat de stewardess prima Engels sprak en heb dus na een tijdje wikken wegen toch maar gevraagd of ik die overstap nog zou kunnen halen. Naast mij zat een Boliviaanse die ineens begon te praten: ‘Ah vas a Cochabamba?’ Ik zal jullie de details van dit niet-gestroomlijnde gesprek besparen maar het kwam er op neer dat zij dezelfde vlucht had en mij de twee uren daarop bij het handje nam, alle Spaanse praatjes voor me deed en overal op me wachtte (ja, sorry ik heb het me er echt heel makkelijk vanaf gemaakt op deze manier). ‘Isme!’, riep ze continu terwijl ze met haar hand gebaarde ‘Kom! Kom!’.  Uiteindelijk zat ik zat dus heel ontspannen ruim een kwartier voordat ik mocht boarden veilig bij de juiste gate. In Cochabamba aangekomen kreeg ik een dikke knuffel en een kus. Ondertussen vroeg ik me af waarover ik me ook alweer zo druk had gemaakt voorafgaand aan mijn reis?

De eerste twee dagen Cochabamba

Over dag 1 kan ik kort zijn. Moe, zwak en misselijk. Ik werd door Laurie (zij is van de organisatie waarbij ik vrijwilligerswerk ga doen) opgehaald van het vliegveld en afgezet bij mijn gastgezin. Super lieve mensen. Een van de  dochters woont in Nederland maar is nu even twee maanden hier. Ik kon me dus in ieder geval verstaanbaar maken, al voelde ik me best lullig dat dat in het Nederlands was en niet in het Spaans.

Dag 2 voelde ik me een stuk beter. Wat wil je ook na 14 uur slaap!  Ik was in ieder geval ready om iets van de stad te zien en even een kijkje te nemen bij ‘La casa de los ninos’ (De plaats waar ik vanaf maandag vrijwilligerswerk ga doen. Vraag me niet hoe, maar ja in het Spaans.)

Deze dag heb ik ook meteen met Laurie de Cancha bezocht. Dit is de grootste markt van Zuid-Amerika. Het is er een mierennest en je raakt er sowieso de weg kwijt. Gelukkig rijden er in iedere grotere straat wel taxi’s en Truffi’s (taxibusjes, waar veel lokale bevolking ook mee reist). Ik noem die busjes overigens Frutti’s. Dat ging in eerste instantie per ongeluk, maar nu expres omdat ik dat gewoon schattiger vind klinken.

Nog even terug naar de markt. In een woord, chaotisch. Rugzakje op de buik, en verder in iedere zak en in mijn bh iets van 5 Bolivianos. Genoeg geld om drie taxi’s terug naar huis te kunnen nemen en zo weinig dat het niet erg is mocht je toevallig wel beroofd worden.  Verder had ik vooral geen belangrijke spullen mee. Dit houdt in dat foto’s dus nog even op zich laten wachten. Ik vond het namelijk niet echt nodig om daar mijn eerste dag al met camera te staan shinen. Even geduld wat betreft beeldmateriaal dus, por favor.  Ik vraag me tegelijkertijd af of jullie überhaupt zitten te wachten op foto’s van afgehakte koeienpoten met hoef er nog aan, koeienlever  en koeienmaag of gedroogde cavia. Ook op de heksenafdeling heb ik lugubere dingen gezien. Er hingen bijvoorbeeld een tiental dode baby-alpaca’s, die bedoeld zijn om te verbranden of om onder  je nieuw te bouwen of te renoveren huis te begraven om op die manier je nieuwe stek te zegenen en te zorgen voor geluk in het leven. Ik wens jullie natuurlijk allemaal het allerbeste toe en omdat alles hier toch geen drol kost heb ik meteen maar even ingeslagen.

Goed, voordat jullie een heel verkeerd beeld krijgen van Bolivia wil ik dat gauw herstellen. Ik heb op diezelfde markt namelijk zakken vol fruit ingeslagen, heerlijke papayafruitsap gedronken, vrouwen gezien met op hun rug baby’s, gewikkeld  in de welkbekend vrolijk gekleurde kleden. Uiteraard konden ook ontzettend veel mooie, kleurrijke handgemaakte tassen (nee, ik heb niet eens een tas gekocht!), sjaals en mutsen niet ontbreken. Zeker de moeite waard dus. Tot slot hebben we in een vrij westers tentje gegeten. Spaghetti, gewoon omdat het kon. Daarna dus de Frutti terug naar huis gepakt, althans dat was de bedoeling.

Wat dat verdwalen op de markt betreft, niks aan het handje. Zolang je de straat weet waar je uiteindelijk weer moet zijn en belangrijker nog, je die straat ook daadwerkelijk kunt herkennen.  Met zo’n Frutti of een taxi ben je voor nog geen euro weer thuis. Voor mij kostte die terugrit weliswaar iets meer dan een euro. Deze dag zou uiteraard geen Ismae-dag zijn geweest als ik precies wist waar ik uit de Frutti moest stappen en dus bleef ik veel te lang zitten, snapte die chauffeur niks van mij en ik niks van hem en werden de straatjes steeds stiller. Spannend he? Nou, vond ik dus wel. Uiteindelijk stond ik op het eindpunt van de route. Je weet wel, zo’n taxi verzamelplaats. Stond ik daar met mijn tas vol bananen, kiwi’s, een papaya en een andere fruitsoort die me is aangesmeerd op de markt, maar waarvan ik de naam niet meer weet. Ondertussen werd ik door alle pauzerende Frutti-drivers aangestaard alsof ik net van Mars was geland en kon ik niet meer dan er een lief lachje vanaf brengen. Toevallig zag ik in de verte net een ander busje aanstalten maken om te vertrekken. Ik sprintte dus vlug die kant op, riep iets van: ‘Va usted al centro?!’ en sprong nog voor ik antwoord had achterin de bus.  Algauw reed ik de bewoonde wereld weer in en nog geen halfuur later zat ik met een kop thee in onze achtertuin.

Oke, dit was meer dan genoeg voor nu. Ik sta altijd weer te kijken hoe ik over de meest pietluttige dingen veel te lange verhalen kan schrijven. Jullie zouden bijna denken dat ik me hier verveel. Is niet zo hoor, ik ga nu weer richting centrum met de Frutti. Poging 2.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...

1 gedachte over “Hola a todos!

  1. Wat fijn om te horen dat je goed bent aangekomen! Hele belevenis tot nu toe al maar het klinkt geweldig, genietze!

Reacties zijn gesloten.