In de shit

Een tijdje terug realiseerde ik me, terwijl ik al vloekend een kattendrol, of nee ik moet eerlijk zijn – kattendiarree, uit het vloerkleed zat te schrobben dat ik me nog wel degelijk druk kan maken om de in mijn beleving ‘zaken die er in het leven niet toe doen’.

Als iemand in je omgeving ziek wordt en plotseling alle tijd je kostbaar is, kun je je niet voorstellen dat er ooit weer een dag komt waarop je foetert op een bus die te laat is, een vergadering die uitloopt of op je huisdier die dus pontificaal in de woonkamer kakt.

In die kostbare tijd van samenzijn, blij met iedere dag die gegeven is, maakt het je geen moer uit hoe vaak of hoeveel kak er in je tapijt ligt. Je kunt het vloerkleed altijd nog de deur uit doen. Of je kat, zoals sommigen zouden zeggen. Het boeit niet. En ik was ervan overtuigd dat zoiets me de rest van mijn leven niet meer zou boeien. Mis!

Daar stond ik, behoorlijk over de zeik van dit kattenkwaad. Je snapt zo’n beest ook niet he. Ga een metertje naar links zitten en je schijt lekker op de houten vloer. Voor hem geen verschil, voor mij een wereld van. Terwijl ik de roze schuurspons woest van links naar rechts over het tapijt schrob, probeer ik mijn ademhaling te reguleren. Zie het als een oefening mindfullness. Ondertussen stel ik mezelf de volgende vragen:

Raakt dit me?

‘Blijkbaar’

Beïnvloedt dit mijn dag?

‘Joh…’

Kan ik er iets aan doen?

‘Daar lijkt het op… ‘, mijn schuurspons inmiddels niet meer roze maar bruin.

Kan ik er iets mee verliezen?

‘Eh mijn zelfbeheersing’

Is dat te vervangen?

‘Of mijn kat te vervangen is? NOU EN OF.’

Die laatste neem ik meteen terug. De vragen roepen bij mij kennelijk niet helemaal de juiste reactie op die dag. Bovenstaande vragen las ik ooit in het tijdschrift ‘Flow’ in een artikel over relativeren en het onder controle krijgen van opspelende emoties. Ik had duidelijk meer oefening nodig…

Het idee achter dit artikel was de lezer te laten inzien dat er onwijs veel mogelijk is in situaties waarin jijzelf het roer kan omgooien. Bijvoorbeeld wanneer je dus een beetje kak in je woonkamer aantreft. Hoe erg is het nou echt?!

Maar wat moet ik met deze vragen aan in situaties waaraan je niks kunt veranderen. Als het is wat het is. Als je de controle niet wilt maar moet loslaten en moet accepteren wat je niet wilt accepteren. Die c(k)atastro(nt)fale dag schoten er plotseling weer beelden van die laatste dagen met jou door mijn hoofd. Het antwoord op de eerst vraag in het rijtje was dan ook een volmondige ja. Bij de vragen die volgden vermengden tranen zich met kattenkak in mijn schuurspons.

Terwijl ik op mijn knieën in de woonkamer zat en met schokkende schouders mijn hoofd liet hangen kwam het besef. Iedereen zit soms in de shit. Hoe ga je daar dan mee om? Kun je accepteren wat het is? Laat je je hoofd hangen of probeer je er iets van te maken? Het leven gaat door en je hebt niet voor het zeggen wat je overkomt, wel een keus hoe je daarmee omgaat. De ene hoop kak is de andere niet. Meestal laat je het met gemak achter je, soms ook niet. Af en toe laat het z’n sporen na en is het onuitwisbaar. In de vloerbedekking of in onszelf.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...