Kek!

3.

De eerste wandeling is een feit. We zijn onderweg naar de ferry die ons naar Staten Island zal brengen. Niet omdat we Staten Island willen zien, maar omdat we rasechte Nederlanders zijn die het vrijheidsbeeld willen aanschouwen zonder daarvoor te hoeven betalen. Bij aankomst op Staten Island haasten we ons de boot af om direct de ferry terug te pakken (net als de overige 90% van de aanwezigen). Het vrijheidsbeeld is oké, Manhattanskyline is tof.

Toffer nog vind ik de eekhoorn die zich in Battery Park laat zien. Deze schattige squirrel komt persoonlijk mijn koek in ontvangst nemen en gaat die vervolgens op z’n dooie gemak zitten oppeuzelen. Het schattige is er echter snel vanaf als Ruud en ik later die dag, tijdens het terugkijken van de foto’s, ontdekken dat diezelfde eekhoorn één foto voorafgaand aan de foto dat dit dier bij mij op schoot zit een stuk stront vast heeft en opvreet.

Aangezien Squirrel mijn tussendoortje heeft aangenomen, heb ik natuurlijk (nog steeds) trek. Waarschijnlijk was dit hongergevoel niet anders geweest wanneer ik zojuist een gevulde koek, brownie en drie chocoladerepen had verorberd. Het is dan ook geen nieuws onder de zon dat mijn vakantiekiekjes altijd voor 80% bestaan uit foto’s met lekker eten of eten en een watertandende Ismae.

Niet veel later strijken we daarom neer bij een grote bakkerszaak op de kruising van Broad- en Pearlstreet. Super leuke tent en heerlijk brood. Althans dat is wat ik heb gehoord. Hun huisgemaakte overheerlijke brood (de woorden waar ze reclame mee maken) heb ik namelijk nooit geproefd.

Steve ‘the waiter who is taking care of me today’ beweert dat bij de salades nooit brood wordt geserveerd. De menukaart vertelt ons echter iets anders: ‘All our salads are served with our homemade bread’. Met mijn allervriendelijkste glimlach wijs ik die beste Steve daarom nog even op de kaart. Tevergeefs, ook daarna geen brood. Waar gaat het mis Steve? Desalniettemin, leuke tent.

Later brengt de wandeling ons naar de memorials. Ik ben het ‘broodincidentje’ direct vergeten. Op precies dezelfde plek staan als waar vreselijke daden zijn verricht en duizenden mensen het leven hebben gelaten gaat je niet in de koude kleren zitten. De gedenkwerken zijn indrukwekkend. Ik weet niet hoe lang ik er sta. Ik staar in de diepte, zie eindeloos water wegstromen en lees namen van slachtoffers.

Wallstreet maakt tevens deel uit van de wandeling. Tja, Wallstreet… geinig om te lopen, maar ik als alles behalve zakelijk en commercieel ingesteld persoon vind het niet bijster interessant. En door. De wandeling leidt ons langzaam maar zeker financial district uit. Voor we er erg in hebben, lijkt het zelfs alsof we New York City achter ons laten en overstappen naar onze zomervakantiebestemming, China. Winkels met Chineze namen, Chinezen die geen Amerikaans maar Chinees spreken en chaos. Welkom in China Town.

Ook hier moet uiteraard gegeten worden. Ruud wijst me op Chinese lekkernijtjes genaamd ‘dumplings’. Een soort half lauwe loempia gevuld met vlees of groenten die glanst van het vet. Ik verheug me op onze zomertrip… Van Chinatown belanden we in Little Italy. Designzaakjes in overvloed en ook aan pizza geen gebrek. Hoewel ik best een slice lust, besluiten we een punt te zetten achter wandeling 1 en ons op te maken voor nummer 2.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...