Ligt het niet aan de NS, dan ligt het wel aan mij

‘Soms heb je van die dagen, dat alles tegenzit’, zo begint het versje dat mijn moeder vroeger in mijn eerste poëziealbum heeft geschreven. Vorige week zondag was één van die dagen. Het toppunt was ’s avonds om 22:18. Dat tijdstip kan ik me exact herinneren. Het was namelijk 1 minuut te vroeg. Dat treinen te laat vertrekken (of helemaal niet) is eerder regel dan uitzondering bij de NS, maar 1 minuut te vroeg?! Echter wist ik al gauw hoe de vork écht in de steel zat.

Het begint allemaal bij mijn overstap. Bepakt en bezakt haast ik me de stationstrap op. Vluchtig werp ik nog een blik op de monitor, waar staat aangegeven dat de intercity naar Roosendaal een gewijzigd vertrekspoor heeft. Verrek! Maar goed dat ik dat zie, die trein moet ik hebben.

Ik strompel dus niet bij spoor 10 maar bij spoor 5 de trap af. Tot mijn grote verbazing staat de trein er al. Toch nog een mazzeltje vandaag, denk ik bij mezelf. Ik stap in, laat de tassen van m’n schouders glijden en plof zelf op de lege stoel daarnaast neer. Mijn gedachten dwalen af terwijl ik reizigers volg die zich over het perron haasten. Enkele minuten later klinkt het schelle fluitje van de conducteur en komt de trein in beweging. Ik laat mijn hoofd tegen de hoofdsteun zakken en sluit mijn ogen, maar niet voor lang. Geschokt kijk ik naar buiten. Shit, we rijden de verkeerde kant op!

Ik spring op en kijk schichtig om me heen. Verdomd! Ik ben de enige in deze coupe. Nee! Dit kan niet waar zijn, schiet het door mijn hoofd,  is dit zo’n trein die naar een zijspoor wordt gereden omdat de laatste dienst erop zit? Ik gooi mijn bagage over mijn rug en snel het volgende treinstel in. Ook leeg. Langzamerhand begin ik in paniek te raken. Het trekken aan de noodrem schiet zelfs al even door mijn hoofd.

Ik storm door naar het volgende treinstel, waar een man verstoord opkijkt. Ik lach verlegen en vraag hem direct: ‘Meneer, is dit de trein naar Roosendaal?’ waarop hij overtuigend antwoord: ‘Ja hoor.’ Van opluchting vlieg ik die kerel bijna om z’n nek. Geruststellend neem ik plaats, maar al gauw knaagt toch dat nare gevoel weer aan me. We rijden immers nog steeds de verkeerde kant op. Hoe is dat te verklaren? Het kan niet kloppen en trouwens, wie zegt dat die man het goed heeft?

Ik probeer buiten iets te herkennen. Waarschijnlijk rijden we richting Amersfoort. Ik zit net te bedenken hoe ik dan via Utrecht alsnog naar Nijmegen kan reizen als er ineens iets begint te dagen. Reed ik hier een halfuur geleden ook niet? Ja hoor, nog geen fractie van een seconde later passeren we ‘Dronten’, de woonplaats van mijn ouders. Passeren ja, want ik zit dit keer niet in de stoptrein maar in de intercity en dus rijd ik linea recta naar Lelystad.

Peinzend pak ik mijn spullen weer bijeen. Welke trein is dit dan in godsnaam? Amsterdam Centraal? Haarlem? Als ik de coupe wil verlaten, bedenk ik me ineens dat het wel zo netjes is om ook de man nog even in te lichten over het feit dat we niet in de trein naar Roosendaal zitten. ‘Niet?’, roept hij verward uit. Ik: ‘Nee! We arriveren nu in Lelystad.’ Hij kijkt me niet-begrijpend aan en stamelt vervolgens: ‘Eh ja, maar dat klopt toch? Deze trein rijdt via Lelystad, Almere etc. naar Roosendaal.’

Op dat moment valt het kwartje. Een vriendin heeft mij wel eens verteld dat ze in Zwolle bijna in de verkeerde trein was gestapt omdat er vanaf Zwolle twee treinen richting Roosendaal vertrekken op bijna precies hetzelfde tijdstip. Ik roep de man nog na: ‘Ik heb de verkeerde trein! Ik moet naar Nijmegen!’ Waarop hij in lachen uitbarst en ik bij mezelf denk: ‘Soms heb je van die dagen…’

Daar sta je dan, met je goede gedrag.
Daar sta je dan, met je goede gedrag.
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...

1 gedachte over “Ligt het niet aan de NS, dan ligt het wel aan mij

  1. Haha, wat erg :’) Dit is echt iets wat mij zou kunnen overkomen. Vooral dat je ook nog denkt maar aan de noodrem te moeten trekken, en dan uiteindelijk gewoon goed uitkomt. Ach, het is een mooi verhaal…

Reacties zijn gesloten.