Nǐ hǎo

Het land dat Facebook en Google blokt, waar gekleurde parapluutjes worden opengeklapt – niet tegen de regen maar tegen de zon, waar geen ontkomen is aan de selfiestick, waar rochelen volkomen normaal is en waar je het met de Engelse taal niet redt. Maar vooral ook het land dat veel meer te bieden heeft dan ik ooit had gedacht: welkom in China!

Na een tien uur durend vliegreisje SAS – waar het cabinepersoneel mij in het Deens en Ruud in het Spaans aansprak – arriveerden we in Beijing. Hoewel ik de chaos groter had verwacht en de stad smeriger was het dealen met de temperatuur een eerste uitdaging.

De tweede was het vinden van ons hostel. Onze voorbereidingen waren matig. We hadden opgezocht welke metro en welke stop we moesten hebben, zonder erover na te denken dat we ons dan natuurlijk niet direct in de hutong (steeg) van ons hostel bevonden, maar ergens aan een drukke hoofdstraat.

De derde uitdaging was vervolgens het vragen van de weg. We dachten dat we aan de hostelnaam/ straatnaam in het Chinees wel voldoende hadden, maar wat te doen als niemand die naam/ zijstraat herkent? Hier kwam ook een bepaalde beleefdheidsvorm van de Chinees om de hoek kijken: het niet willen teleurstellen, ofwel toegeven dat men het niet weet. En dus wees de eerste persoon naar rechts, de tweede naar links en de derde naar de overkant van de straat. Thanks guys!

De vierde kan ik nauwelijks een uitdaging noemen. Het onderhandelen met de vermoedelijk illegale tuktukchauffeur. Hij zette uiteraard veel te hoog in, wij belachelijk laag. Er klonk Chinees getier en er volgde wilde handgebaren. Waarop we besloten door te lopen, maar algauw klonk wild getoeter. Na wat heen en weer bieden via het tonen van getallen op de rekenmachine van onze telefoon hadden we een deal.

Het briesje dat ons tegemoet kwam tijdens de rit in de richting van ons hostel (de chauffeur moest onderweg meermaals navraag doen) was erg welkom. Het gezang van onze chauffeur minder. Ergens halverwege werd ons een vraag gesteld in zijn beste Engels… In het Chinees dus. We begrepen het niet en herhaalden enkele woorden uit zijn vraag luidkeels, waarop hij vluchtig een stiltegebaar maakte en wees in de richting van de politie die rechts van ons stond.

Dit bracht ons bij onze, of eerder gezegd zijn volgende uitdaging. Zonder te wachten op groen licht een Aziatisch kruispunt oversteken, om vervolgens nog enkele minuten als spookrijder rond te scheuren tot er zich eindelijk een steegje aandiende waar we ons met onze felblauwe tuktuk konden verschuilen.

Waar die race goed voor was zullen we nooit weten. Er kwam in ieder geval geen politie achter ons aan en enkele minuten later stonden we toch echt voor het juiste hostel. Hoe dan?! Plakkerig en nat van het zweet sjouwen we onze bagage naar binnen. Tijd om Beijing op eigen voet verder te gaan verkennen, maar eerst douchen!

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...