Ongeschikt…

In mijn cubo lista heb ik het over ‘een huisdier fatsoenlijk opvoeden’. Ja, want dat is me tot nu toe nog nooit gelukt.

Sepp, een sul van een Berrner sennenhond, is daarvan het levende bewijs. Hij luistert op zich prima (als het hem uitkomt) maar is donders eigenwijs. Ze zeggen wel eens dat honden dom zijn. Nou, daar geloof ik dus niet in hé, Ammehoela! Die hairy friends hebben meer in hun mars dan je denkt. Zo ook Sepp (als hij weer eens zijn lompe lijf in de strijd gooit). Dat beest is nog geen tien kilo lichter dan dat ik ben, je begrijpt dat win ik niet. (Tenzij hij te allen tijde perfect zou gehoorzamen, en dat is dus net het punt waar die volledig fatsoenlijke opvoeding tekortschiet.)

Het begon uiteraard allemaal bij onze eerste kennismaking. Toen al had ik moeten weten dat deze donzige, om op te eten pup niet zo onschuldig was als hij eruit zag.

Ik zie hem nog zitten, verlegen en ingetogen in een hoekje, likkend aan je arm zodra je hem wilde aaien. Zijn zusjes waren een stuk brutaler, dacht ik. Terwijl ik met de fokker de laatste gegevens doornam zag ik in mijn ooghoek ineens de tas van mijn moeder ervandoor gaan. Stond ie hoor. Tandjes in het hengsel en trekken maar. De fokker grapte nog: ‘Weet je zeker dat je deze wilt?’ Waarop ik antwoordde: ‘Meer dan zeker’. Al sprak ik die woorden tijdens ons autoritje naar huis niet zo gretig meer uit. Ik wilde uiteraard achterin plaatsnemen, naast mijn nieuwe hairy friend. Helaas was onze nieuwe gezinsuitbreiding nog niet zo weg van autoritjes en voor ik iets kon doen zat ik in, naast en onder een hoopje kots.

De daaropvolgende dagen waren onze schoenen steeds vaker de dupe van Sepp z’n speelbuien en werd er regelmatig een sok uit de wasmand in de bijkeuken geplukt. Tijd voor wat discipline en regelmaat. Onze eerste puppycursus werd een feit. De ene cursusdag was de andere niet maar om nou te zeggen dat het verloop geheel van een leien dakje ging is een beetje overdreven. De commando’s ‘zit’, ‘wacht’, ‘halt’ en ‘tandjes’ bracht ik hem aardig snel bij. Jawel, zijn tandjes liet hij (in tegenstelling tot zijn soortgenoten) uitgebreid zien. Het leek een soort van shinemoment voor hem. Alsof hij auditie deed voor de hoofdrol in een reclame voor nieuwe Pedigree bijtsticks (goed voor gebit en tandvlees).

Helaas waren er ook een paar commando’s die Sepp niet begreep of beter gezegd niet wilde begrijpen. Onder andere ‘af’, en ‘volg’ kostte hem enige moeite. Waarvan ‘af’ echt een crime was. Ik moet er ongetwijfeld hebben uitgezien als die man in deze reclame, zo voelde het althans wel.

Voor het uitvoeren van een apporteeropdracht was Sepp helaas ook niet uit het juiste hout  gesneden. ‘Veel oefenen’, was het advies van de hondentrainer. De training erop liet ik Sepp snuffelen aan een stok, gooide het voorwerp vervolgens weg, riep ‘zoek’ en keek vol verwondering toe hoe Sepp achter de dummy aanrende alsof zijn leven ervan afhing. Direct voelde ik het optimisme in mijn lijf opborrelen: ‘We hebben goed geoefend’, zei ik al glunderend. Sepp, die inmiddels bij de dummy stond, snuffelde er wat aan om vervolgens door te sjokken naar het eerstvolgende bosje, een poot op te tillen en zijn gele vloeistof rijkelijk te laten vloeien.

Afijn, uiteindelijk kwam alles op zijn pootjes terecht. We slaagden met een dikke ruim voldoende voor het examen. Mijn redding: Sepp z’n zwak voor koekjes… (heeft ie vast niet van een vreemde…)

Nu mijn hond deze cursus tot een goed eind had weten te brengen was ik ervan overtuigd dat Sepp ook braaf een stuk naast de fiets kon lopen. En of hij dat kon! Totdat aan de overkant van het veld één van zijn hairy vriendinnetjes in het zicht verscheen. Voor ik het wist lag ik in de clinch met mijn fietsstuur en plofte ik neer in het gras. Sepp? Die stond vijf meter verderop, uitgebreid te kwispelen. De player.

Goed, fietsen streepte ik dus al gauw van mijn lijstje af. De volgende keer zou ik hem wel gewoon meenemen tijdens mijn hardloopronde.

Effectief is anders. Zoveel haast als meneer de vorige keer had om zijn vriendin te begroeten, zo sloom was hij op de dag dat ik tempo wilde maken. Werkelijk waar iedere grasspriet (en dat zijn er nogal veel op een veld van vijftig m2) deed er toe.  En die blik! Donders goed weten dat een hoger tempo op prijs wordt gesteld en dan sneaky in z’n ooghoeken opkijken of hij niet toch nog even kan rekken. Zo niet, dan gooit hij maar al te graag zijn gewicht in de strijd.

Sindsdien heb ik maar besloten alle tijd te nemen voor een wandeling met Sepp. Ik heb zo het idee dat Sepp zich daar ook wel in kan vinden. Gelukkig is hij na acht jaar nog steeds een kei in het opvolgen van de commando’s ‘zit, halt, wacht, en tandjes’. ‘Volg’ heeft hij in de loop der jaren ook aardig onder de knie gekregen. Wat betreft de overige commando’s en activiteiten houd ik het er maar op dat Berner sennenhonden daar niet geschikt voor zijn.

om op te eten toch?
om op te eten toch?
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...