Su-shit-ent

With or without you – U2

Flashback naar de zomer van 2016

Ik zat in China ergens op de 25e verdieping van een Chinese winkelmall. Hoe ik er was gekomen? In ieder geval niet met de trap.

Ik zat daar in een sushitent. Die tenten daar zijn overigens exact zoals ze hier zijn. Ongezellige vreetschuren, 6 rondes en 2,5 uur om het waar te maken, drankjes prijzig, geen sociaal contact – want ipads, schimmige dimverlichting, oncomfortabele zitbanken (die er tot die dag nooit in geslaagd waren om mij voor die 2,5 uur weer naar buiten te werken), toetjes niet te vreten – en toch bestellen, want zitten nu eenmaal bij de prijs inbegrepen. Oké dat laatste is mijn Nederlandse gedachtegoed…

Je hebt ook nog de boeteregel tegen voedselverspilling, voor alles wat je bestelt, maar niet opeet. Zeker in China geen overbodige luxe. ‘Je begrijpt nu ook meteen hoe restaurants in China hun inkomsten genereren’, grapte ik nog. Die boete is aan mij niet besteed. Buikpijn naderhand wel. Na drie weken noedels met kool (als vegetariër heb je in China weinig te kiezen) keek ik uit naar deze maaltijd. Ik was er klaar voor om me kotsmisselijk te (vr)eten. Sushi daar mocht je me ‘s nachts voor wakker maken. Al was ik die reis niet wakker te maken. Ik lag uit mezelf al wakker.

Alles wat de sushitenten zo ongezellig maakt, daar was ik nu volledig comfortabel mee. Vooral de dimverlichting stelde ik op prijs. Ik zat behoorlijk te schransen, ronde 4 toch zeker wel. Ruud is even verbaasd als altijd over de hoeveelheid voedsel die ik me machtig wist te maken. We zaten te geinen, wedjes te leggen. En mijn wereldje leek in een fractie van een seconde net zo zorgeloos als tot voor een paar dagen terug. De gedachte dat de fundering nog stond in combinatie met het fijne gevoel van reizen in een voor mij vreemd land maakte me kalm. Voor even.

Terwijl ik met mijn stokjes klungelde en onzeker een ‘maki’ met avocado naar mijn mond bracht, denderde de eerste muziektonen door de luidspreker. Regelrecht mijn hart in, een steek, een schok, een tinteling gierde door mijn lijf. Een golf van misselijkheid, de maki die in mijn schoot belandde, Ruud die in lachen uitbarstte. Ik met tranen over mijn wangen.

Ik hoorde flarden van de tekst: ‘I can’t live’, ‘without you’, ‘twist of fate’, ‘nothing to win and nothing left to lose’. Écht winnen zouden we niet meer. Een aantal weken misschien, hopelijk te rekken tot enkele maanden. Verliezen daarentegen wel. Namelijk jou. Dit nummer bracht me terug naar mijn skypegesprek met het thuisfront eerder die week. Hoewel ik niet veel dingen zeker wist, wist ik wel dat mijn moeder binnenkort dood zou gaan. En dat ik godverdomme helemaal in China zat.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...