Welkom op de vleeskeuring. Ik bedoel hospiteeravond.

Damn, alweer een week niets geschreven. De afgelopen paar weken lijkt het wel alsof mijn dagen uren te kort komen. Na het goede nieuws over mijn toelating tot de premaster Communicatiewetenschap lag er alweer een nieuw lijstje met zorgen voor morgen klaar. Zoals het zoeken naar een kamer, het fixen van een duo-lening en het bestellen van de juiste studieboeken. Daarnaast trof ik tussendoor de laatste voorbereidingen voor mijn vakantie naar Thailand (want ja, aanstaande maandag vertrekken we al) en was ik meer dan fulltime aan het werk. Oh, en als ik eens een avondje niet aan het werk was, dan was ik wel onderweg naar Nijmegen. Niet om te feesten tijden de Nijmeegse Vierdaagse of iets dergelijks. Nee, om me over te geven aan ware vleeskeuringen. Zo noem ik ze althans, de beruchte hospiteeravonden.

De wanhoop om voor mijn vakantie een kamer te vinden werd de afgelopen week alsmaar groter en dreef me bijna tot waanzin. Ondanks het feit dat ik na mijn allereerste hospiteeravond een paar jaar geleden (destijds in Zwolle) had geroepen: ‘vreselijk! Ik doe dit nooooit maar dan echt nooit meer!’ Heb ik mezelf er de afgelopen maand toch maar weer van overtuigd dat ik alle kansen die ik krijg moet aangrijpen, dus ook uitnodigingen om langs te komen op kijkavonden.

Waarom mijn nood om een kamer te vinden zo hoog is, kan ik vrij gemakkelijk onderbouwen:

  1. Een enkele reis Nijmegen kost me 2,5 uur van deur tot deur. Hoewel reizen één van m’n hobby’s is vind ik 5 uur reizen per dag toch een beetje veel van het goede.
  2. Ik vertrek 5 augustus dus voor de rest van de maand naar Thailand. Hospiteren is dan op zich wat lastig…
  3. Na mijn vakantie heb ik om precies te zijn één dag om ‘bij te komen’ van hopelijk een fantastische maand, voordat ik om 9 uur ’s morgens in de collegebank moet zitten.

Vleeskeuringen dus. Een moetje.

Daar ging ik dan. Meestal racete ik vanuit mijn werk direct door en kwam ik dus met een bezwete (en vooral glimmende) kop, klamme zweethandjes en m’n haar slordig in een knotje aan op de plaats van bestemming. Tijd voor een douche was er niet, al had ik daar na een dag rondrennen op een vol terras terwijl de thermometer de 35 graden aantikte zeker behoefte aan gehad. Het was niet anders, ik (en wellicht mijn toekomstige huisgenoten) moesten het doen met een setje schone kleding, luchtige slippertjes, een haarborstel en wat extra deo. Op hoop van zegen.

Een korte persoonlijke omschrijving van de hospiteeravond:

Ik loop de kamer binnen, waar vijf paar ogen op mij zijn gericht. Ze bestuderen me van top tot teen. De blikken glijden vanaf mijn kruin naar m’n tenen en weer naar boven. De vijf  (misschien wel toekomstige huisgenoten) zitten in een kringetje, één stoel is nog onbemand, die zal wel voor mij bedoeld zijn. In het midden van de kring staat een kleine houten bijzettafel met daarop limonade, M&M’s, cake en meer zoetigheid. Dit gezellige, knusse beeld staat vast gelijk aan de theekransjes, borrel- en filmavondjes die hier in huis gezamenlijk worden ondernomen. Of misschien moet het aangezicht van al die lekkere spulletjes op tafel in de ruime maar benauwde kamer (de ruimte waar ik eigenlijk voor kom) de kijker wel gewoon op haar gemak stellen. Nou, ik kan je vertellen dat werkt NIET, en zeker niet als je er in een krappe kring omheen gaat zitten. Terwijl ik vluchtig de kamer rondkijk werkt één van de vijf een namenlijstje af waarop alle uitgenodigde kijkers staan opgesomd en wordt mijn telefoonnummer genoteerd. Ondertussen openen de andere vier het vragenvuur.

‘Hoe oud ben je? Wat zijn je hobby’s? Waarom Nijmegen? Wat verwacht je van huisgenoten? Wat ga je ook alweer studeren? Heb je een vriend? Waar kwam je ook alweer vandaan? Als je voor ons zou koken, wat zou je maken? Heb je eerder op kamers gewoond?

Park of terras? Wijn of bier? Val je op blond, bruin of rood? Sport je? Wat doe je liever: stappen of bankhangen?’

IK ZIT HIER VERDOMME TOCH NIET BIJ EEN SOLLICITATIEGESPREK! En wat nou val je op blond, bruin of rood? Doet dat er toe? Als ik op rood zou vallen ben ik dan een sufkut en als ik op bruin val ben ik zeker hip?

En dan, wijn of bier?! Waarom een keuze. Ik ben Ismae en ik ben heel slecht in kiezen. Bovendien vind ik beide drankjes lekker. Bier drink ik dan misschien pas sinds kort maar op een warme dag kan ik er écht van genieten. Tja, ik ben een meisje en ik drink bier. Ben ik nu een lompe trien? (Eén van de vijf riep al: ‘ gadver bier, dat je dat kunt drinken!’)

Wat betreft de overige vragen, ik weet niet maar gegevens als leeftijd, hobby’s en studierichting zijn allemaal terug te lezen in mijn persoonlijke verhaaltje dat ik via kamernet naar jullie heb opgestuurd (omdat jullie daarnaar vroegen). Op basis van dat verhaaltje ben ik door jullie uitgenodigd. Toch?

Natuurlijk heb ik al het bovenstaande niet gezegd. Ik ben wanhopig op zoek naar een kamer (net als velen met mij) en dus antwoord ik braaf naar waarheid, zo spontaan en enthousiast mogelijk. Natuurlijk probeer ik in alle vijf even geïnteresseerd te zijn en stel ik ze allemaal vragen terug. Tot slot (ik zou het bijna vergeten) kreeg ik gelukkig ook nog een vluchtige rondleiding door het huis. Wel zo prettig om te zien hoe en waar ik eventueel kom te wonen, nietwaar?

Na zo’n twintig minuten wordt er langzaam een eind aan de procedure gebreid. Een telefoontje als je het wordt, zo niet een smsje.

Eenmaal in de trein terug verveel ik me dood. Continu denk ik aan vragen die waren gesteld en hoe ik daar op heb gereageerd. Kan een antwoord eigenlijk goed of fout zijn?! En een vraag dan? Docenten beweren altijd dat er geen domme vragen bestaan. Nou, ik  ben daar dus niet zo zeker van.

M’n telefoon had ik trouwens het liefst achtergelaten op het station. Ik durfde er niet op te kijken maar tegelijkertijd deed ik het wel. Te vaak, om de minuut misschien wel. Hoewel ik me redelijk relaxed voelde tijdens de kijkavond begon ik nu over van alles te twijfelen. Waarom? Ik weet het niet, ik was in sommige gevallen niet eens onder de indruk geweest van het huis en de kamer. Die gedachten riepen weer vragen op als: wat nou als ik het wel word, misschien wil ik het dan wel helemaal niet? En wat ga ik dan in godsnaam zeggen? Gelukkig heb ik nooit antwoord op die laatste vraag hoeven geven. Ik ontving een sms.

2013-07-31 23.47.39

NEXT.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...