Denk niet in hokjes

“Dagelijkse handelingen waar ik normaal gesproken niet eens over nadacht, moest ik nu opnieuw leren”, vertelt Mirjam de Vos tijdens de masterclass ‘Samen over winnen’. Mirjam raakte zeven jaar geleden betrokken bij een auto-ongeluk. Een tegenligger reed haar tegemoet op de verkeerde weghelft, waardoor Mirjam van de weg raakte en tegen een boom tot stilstand kwam. Ten gevolge van dit ongeluk is Mirjam nog steeds rolstoelafhankelijk.

Na het ongeluk belandde Mirjam zes weken lang op de Intensive Care, waar ze in kunstmatige coma werd gehouden. Vervolgens lag ze nog anderhalve week op de afdeling Medium Care. Daarna begon het revalidatieproces. Haar doel op lange termijn was om weer zelfstandig te kunnen functioneren. Zitten, zindelijk worden, wassen en eten, Mirjam moest alles opnieuw aanleren.

Bij het behandelplan van Mirjam waren meerdere disciplines betrokken. Fysiotherapeuten hielpen haar bij het versterken van haar eigen lichaam, ergotherapeuten ondersteunden haar in eerste instantie bij de zelfredzaamheid en later ook op het gebied van productiviteit. Diëtisten hielden de hoeveelheid voedingsstoffen die Mirjam binnenkreeg in de gaten en verpleegkundigen waren met name tijdens de opname van essentieel belang voor de wondverzorging, het verzorgende en het sociale aspect.

Struikelblok

Helaas ondervond Mirjam tijdens haar revalidatieproces een terugval. Ze werd opgenomen op de afdeling orthopedie. Tot voor deze opname was Mirjam heel tevreden over haar klinische revalidatie. Het team was hecht, de benadering was persoonlijk. Tijdens haar tweede opname bleek dit niet het geval te zijn. Dat viel haar zwaar. “Ik werd niet meer gezien als Mirjam, maar als mevrouw van kamer 216, met probleem x”, verklaart ze.

Ook werd er continu in protocollen gedacht. Bovendien ging er iets niet goed in de onderlinge communicatie. Mirjam geeft ons een voorbeeld: “Op een ochtend zat ik op de rand van mijn bed om mijn sokken aan te trekken (dat kon ik inmiddels alweer een tijdje), tot er al gillend een verpleegkundige kwam binnenstormen: ‘Je mag niet verder dan negentig graden buigen met een nieuwe heup!’. ‘Nieuwe heup?!’, dacht ik. Ik had dan wel een heupprobleem, maar geen nieuwe heup. Hoe kwam die verpleegkundige daarbij?!”

Onpersoonlijk

Terwijl ik gedurende de masterclass aandachtig naar het verhaal van Mirjam luisterde, vroeg ik me af hoe ik het zou vinden als ikzelf op een onpersoonlijke wijze zou worden benaderd. Een terugval die resulteert in een nieuwe opname is voor de patiënt al vervelend genoeg, we willen toch niet dat de patiënt het contact met zorgverleners daarbij ook nog eens als vervelend ervaart?

De tip die Mirjam meegaf tijdens de masterclass is er dan ook eentje die ik graag met jullie wil delen: “Denk niet in hokjes maar heb oog voor de persoon in kwestie.” Ieder mens is uniek, ieder probleem is anders.

(Lees ook hier mijn blog)

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...