Dertigersdilemma

Het is zover. Twee weken geleden werd ik 30 jaar. Afspraak bij de kapper voor het pittig kort kapsel staat. Anti-rimpel crème in de aanslag en mijn festivalagenda kan linea recta de prullenbak in. Althans dat is hoe mijn jongere 21-jarige-ik keek naar dertigers: Dan is het écht klaar met de pret.

Ook zet ik vraagtekens: want is dit inderdaad ‘de’ leeftijd waarop ik alles voor elkaar moet hebben? Van enkele jaren werkervaring tot een eengezinswoning, twee kinderen, een hond en het gevoel niet zomaar een beetje aan te klooien. En eh… waar blijven die rammelende eierstokken eigenlijk?!

Toen ik 21 werd lag de wereld letterlijk aan mijn voeten. Ik dobberde op een catamaran boven het Great Barrier Reef, dronk bier door een snorkel, zwom met schilpadden en sliep op het dek onder de sterrenhemel. Oké ik had vlak daarvoor een Cambridge-examen afgelegd en werkte dus wel degelijk aan mijn CV. Maar wat ik precies wilde? Dat kwam later wel.

Nu 9 jaar  verder is het volgens mijn 21-jarige ik ‘later’. Ruud neemt me het weekend na mijn verjaardag mee naar Berlijn. In de afgelopen jaren heb ik alle continenten bezocht, maar de hoofdstad van ons buurland? Wel nee, het was zo’n stad waar ik ooit nog wel zou komen als ik ouder zou zijn… nu dus.  Een goed moment ook om de balans van de afgelopen dertig jaar op te maken.

Jullie begrijpen dat ik nu een standvastige, stabiele dertiger ben die precies weet wat het leven voor mij in petto heeft. Geen twijfels. Nee die tijd is voorbij. Ik heb behoorlijk wat werkervaring, een riant salaris, een mooie bak voor de deur. Ik heb zelfs een kat met overgewicht.

Oké, dat laatste heb ik toevallig echt. Over de rest valt te twisten. Mijn mooie bak is een tweedehands Peugeot 107 en dat riante salaris is dat van een startende verpleegkundige. Waar ik overigens meer dan tevreden mee ben. Oh, en mijn behoorlijke werkervaring bestaat nu opgeteld uit zo’n 1,5 jaar. 

Twijfels? Dagelijks. Weten wat het leven in petto heeft? Ik voel de grond al onder mijn voeten wegzakken zodra ik denk de petto gevonden te hebben. Stabiel? Ik voel me vaker een drie- dan vierpotige stoel. Standvastig? Soms, denk ik…

Wat heeft die dertig jaar me dan wel gebracht? In ieder geval geen feeling om kamerplanten in leven te houden. Wel een studieschuld. Twee hbo-diploma’s. Een fijne werkplek. Mooie reizen. Waardevolle ervaringen als vrijwilliger. En een geslaagde tinderdate die 5 jaar later meeging naar de notaris voor het ondertekenen van een samenlevingscontract.

Een nog altijd hechte band met mijn broers. Vrienden voor het leven. Een lief verzorgpaard. 19 jaar vegetarisch eten. 2 alcoholvrije maanden. 18 jaar steunzolen. 27 jaar met mijn lieve moeder. Veel tranen, veel meer mooie herinneringen. En een kat. Met overgewicht dus.

Dertig jaar. Een leeftijd die, zoals Nienke Wijnants schrijft in haar boek ‘Het dertigersdilemma’, vaak wordt afgedaan als deadline naar het nu-heb-ik-alles-bereikt-wat-ik-wilde-bereiken-leven. Tja, ten opzichte van mijn 21-jarige-ik heb ik zeker veel bereikt. Maar alles?! Dat gaat natuurlijk niet, aldus mijn dertigjarige blik. Ik heb keuzes gemaakt waar ik trots op ben, meestal. Ik heb doelen bereikt, maar ook fouten gemaakt. Wat heeft die 30 daar eigenlijk mee te maken?! Is dat niet gewoon hèt leven?

Waar die dertig wel iets mee te maken heeft is die grijns op mijn smoel als de caissière mij weer eens jonger schat. Fijn hoor , op je dertigste een id-kaartje trekken bij het kopen van een flesje wijn. En weet je? Stiekem voelt het ook als een opluchting. Als mijn medemens mij nog niet eens 25 schat, gebruik ik toch gewoon wat extra jaartjes om lekker door te streven naar dat veel te idealistische heb-ik-alles-bereikt-leventje.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...