Exit ’20, enter ’21

Zo sloot ik 2020 af:

Met de top 2000.

Ik luister ‘Onderweg’ van Abel en begin te janken.

Ondertussen probeer ik tijdens een potje Mario Kart op onze lockdown-wii in de huid te kruipen van baby Peach om Luigi en Bowser van de baan te rammen. Kansloos.

*

En zo begon ik 2021:

Met een kater. Alweer.

Al bingewatchend met Soof de serie.

Wat maak ik hieruit op?

Dat alcohol alles oplost. Alles. Altijd.

Jammer dat ik zo’n 10 uur geleden heb besloten om mee te doen aan ‘dry january’.

*

2 januari

Geknuffeld met Mona.

Is mijn huidhonger weer even gestild.

Voor de duidelijkheid, Mona is een paard.

ik werd daarna getrakteerd op taart, omdat Iemke eindelijk (niet mijn woordkeuze) is verkocht.

Naar Brazilië.

Daarmee bereik ik een nieuw persoonlijke record: Ik hield het maar liefst de eerste 38 uur van het nieuwe jaar droog.

Dit was voorheen 53 seconden. 

Voor de duidelijkheid, Iemke is ook een paard.

*

3 januari

Studiedag.

Beste dag so far dit jaar.

Ik heb namelijk een geniale samenvatting gemaakt.

Met hoofd- en subkoppen in mijn lievelingskleuren.

Ja, het gaat goed met me.

Heel goed.

*

4 januari

Weegochtend.

Voor velen een regelrechte ramp, voor mij allesbehalve.

Na drie maanden nauwelijks sporten, veel eten, en nog meer flubberbil, geen grammetje aangekomen. De weegschaal doet niet moeilijk.

Tja wat zal ik zeggen: Snelle stofwisseling, hoge vetverbranding, lichte botten? Whatever.

Ik ga een kaneelbroodje scoren.

Ciao.

*

5 januari

Zo makkelijk als ik zelf te paaien ben met eten, zo moeilijk gaat dat met onze huistijger Moeshoe. Tenminste als het om een bezoekje aan de dierenarts gaat.

#stayathome

Ik denk dat hij denkt: ‘Ik heb hier dus écht geen kloot zin in. Ga lekker zelf die vaccinatie halen. O nee, jullie zijn natuurlijk nog lang niet aan de beurt. Losers’.

*

6 januari

Trump verstoort niet alleen de orde in Amerika. Ook mijn studiedag.

Goede afleiding van de tentamenstress, dat wel.

*

7 januari

Ik wandel. Snel.

Probeer afstand te nemen van gedachtemonsters in mijn hoofd. Probeer ja.

Net zoals ik probeer mijn gedachten te zien als wolkjes aan een strakblauwe hemel. Wolken die komen en gaan.

Mindfulness is nooit mijn sterkste kant geweest.

Kennelijk is het in mijn hoofd windstil. Wolken blijven hangen, als dreigende onweersbuien.

Ik zet het dus maar op een rennen. Met opengeritste winterjas en een wollen sjaal die langs mijn oren wappert, klos ik op mijn ANWB-wandelschoenen voorbij.

De gezichtsuitdrukkingen van tegenliggers spreken boekdelen: “Dat vinden wij niet raar, dat vinden wij alleen maar heel bijzonder”.

En weet je wat zo mooi is?

Het kan me gewoon echt geen reet schelen.

Zolang ik ren, voel ik me vrij.

Ik wil ook nog schreeuwen. Gewoon even. Of servies tegen het beton kapotsmijten.

Ik doe het geen van beiden.  

*

8 januari

Tentamendag.

Ik haal nog snel een kaneelbroodje.

Als beloning voor het harde werken, als troost mocht het niet goed gaan of als afsluiter mocht het wel goed gaat.

Drie kaneelbroodjes had natuurlijk ook gekund.

*

9 januari

Rode peper snijden en vervolgens in mijn ogen wrijven.

Wat ik leer van de lockdown?

Dat ik (nóg) vaker mijn handen moet wassen.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...