Gewoon nieuwsgierig

Veertien bezichtigingen en een gigantisch versoepelde wensenlijst verder. Voor iedereen die zich oriënteert op de huizenmarkt of binnenkort wil gaan oriënteren, succes.

Dit wetende, wierpen we zo’n zes maanden geleden voor het eerst een blik op Funda. Gewoon nieuwsgierig, verder niets. Ik had mijn eerste ‘grote-mensen-salaris’ nog niet eens binnen (omdat ik aan één hbo-diploma naar eigen zeggen niet genoeg had en dus doorstudeerde voor een tweede, was ik relatief gezien een ‘late starter’.) Spaargeld had ik evenmin. Ik ging altijd liever op reis dan dat ik een flinke buffer opzij zette voor zaken die in mijn ogen hetzelfde betekenden als ‘burgerlijk gedoe’ en ‘einde vrijheid’.

Het begon dus allemaal niet zo serieus op dat Funda. Om precies te zijn afgelopen zomer in een krakkemikkig Indonesisch vertrekhalletje met matige WIFI. We hadden enorme vertraging opgelopen met onze binnenlandse vlucht en dus kwam ik op het geniale idee om eens te kijken wat er in Nijmegen zoal te koop stond. Hoe ik van ‘Indonesië en ik wil nog niet naar huis’ op ‘huis kopen Nijmegen’ kwam? Weet ik het. Ik weet alleen dat mijn moeder ‘gewoon uit nieuwsgierigheid’ zo ongeveer 80% van haar rustige nachtdiensten op Funda doorbracht, waarom zou ik Funda dan ook niet eens proberen. Kennelijk is het een goede tijdsbesteding.

Iedereen die ik eenmaal terug in Nederland van mijn nieuwe hobby op de hoogte bracht en die het traject ‘huis kopen’ al eens had doorlopen wist me te vertellen dat dit echt wel serieuzer was dan dat ik liet doorschemeren: ‘Want als je eenmaal op zoek bent, stop je niet meer tot je iets gevonden hebt’. Omdat ik niet zo goed tegen mensen kan die denken dat ze mijn toekomst kunnen voorspellen, snauwde ik hen al voordat ze waren uitgesproken toe: ‘Blablabla, nou bij MIJ gaat dat dus NIET op.’

Ik ben namelijk iemand die een koophuis in haar leven geen vereiste vindt, want bovenal huur ik prima. En vooral klein. Tiny-house-principes. In mijn huidige appartement, dat qua oppervlakte verdacht veel weg heeft van een fietsenschuur, staat het wasrek namelijk minimaal drie dagen per week pal voor de televisie zonder dat ik daar echt last van heb. En dat ik al tweeënhalf jaar met mijn vriend in een twijfelaartje van 1.20 meter breed slaap? Is niet jouw probleem toch?! Laat ons dus lekker knus zijn.

Het duurde amper een maand. Tot we ons eerste bod uitbrachten. Serieuzer dan ik in eerste instantie vermoedde en niet gestopt met zoeken tot ik iets gevonden dacht te hebben. Shit, ze hadden dus toch gelijk. En shit dat het bij mij kennelijk niet anders gaat. Mijn ‘ik-moet-speciaal-zijn-millennial-gedachte’ ging duidelijk niet langer op.

Uiteraard hadden we die keer niet genoeg geboden en dus ging onze zoektocht verder. Funda inmiddels al ergens bovenin de favorietenlijst. Naast het geliefde Bottendaal en Nijmegen-Oost, besloten we direct alle wijken in onze zoekstring op te nemen. Hatert, Dukenburg en Lent daargelaten. Wel vertikten we het om onze wensenlijst bij te stellen. We werden hooguit creatiever met de ruimte. De gewenste derde kamer werd steeds makkelijker overboord gegooid, indien er elders in de woning ook maar enigszins ruimte leek te zijn voor een bureau. Al was het in de meterkast.

Na twee maanden teren op dagelijkse Funda-alerts, kwam daar DE benedenwoning in Nijmegen-Oost online. Zonder ook maar goed naar de foto’s te hebben gekeken, hing ik al aan de lijn met de verkoopmakelaar. Eén bezichtiging alstublieft. Dat was nota bene het eerste wat er überhaupt gefikst moest worden.

De ervaring leerde namelijk: afzeggen kon altijd, inplannen nadat er al zestig gegadigden waren niet. Maar afzeggen leek niet nodig. Het was liefde op het tweede gezicht. En dus volgde na een tweede bezichtiging ons bod. Uiteraard op inschrijving, waardoor ook een zenuwslopende ochtend afwachten tot het totaalpakket behoorde.

Maandagmiddag 24 december 2018: mijn telefoon gaat over. De makelaar…

Mijn nieuwe tijdsbesteding/ hobby was kennelijk van korte duur. Derde bezichtiging, tweede bod. In onze favoriete wijk, en met maar één wens overboord gegooid (namelijk de derde kamer) was het raak. Ik ben de kerstdagen wel eens minder prettig begonnen.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...