Gezinsuitbreiding #2

Die liet lang op zich wachten. Ik bedoel de vervolgblog, want de uitbreiding zelf ging behoorlijk vlot. Met die bewoording begrijp jij net als ieder ander normaal denkend mens dat deze blog niet gaat over een eerste bevalling.  

Nee, ik heb het over ons eerste (en laatste) bezoekje aan het dierenasiel. Zoals ik in mijn blog Gezinsuitbreiding #1 al liet doorschemeren ben ik groot fan van www.ikzoekbaas.nl. Ik zou het liefst al die beesten ophalen en een fijn thuis geven. Maar voor de trouwe lezers onder ons, jullie herinneren jullie mogelijk nog mijn anekdote over mijn (voormalige) appartementje. Eén dikke kat, dat moest nog wel passen. En daar was alles mee gezegd.

Nu ik vandaag de dag iets groter woon in ons grote-mensen-koophuis (met-express-maar-1-slaapkamer) zouden we onze kater zelfs van een extra buddy kunnen voorzien. Zou kunnen… Of niet. Deze haarbol was ten eerste namelijk een behoorlijke baas over zijn mede-asielgenoten. Daarbij komt dat hij notabene in het asiel is beland omdat hij niet goed overweg kon met de menselijke vorm van gezinsuitbreiding. 

Ik zag daar uiteraard een 100% match, aangezien ik evengoed niet sta te springen om die uitbreidingsvorm. Nee, ook niet nu ik bijna, maar dan ook echt bijna 30 ben. Hierover later meer blogs. Maar nu niet want deze blog is geschreven omdat ik jullie wil voorstellen aan:

Moeshoe

Zoveel ervaring als je volgens de asielmedewerkers moest hebben in de omgang met langharige katten, zo weinig ervaring had ik. Zo territoriaal als katten normaliter zijn,  zo’n watje is Moeshoe. Zelfs de blinde bejaarde buurkat met artrose pist nog in onze tuin. En Moeshoe? Die laat het allemaal lekker gebeuren en komt met hoog gemiauw naar binnen gesneld.  

Ik weet niet of het dat schijterige, die mauw of zijn huppeltje is. Menig bezoeker ziet hem in ieder geval voor een vrouwtje aan.  Of misschien is het zijn falen als jager. Lomp, lui, onhandig en met weinig balans in plaats van snel, actief, behendig en doordacht. Daartegenover staat dan weer wel dat hij papieren propjes apporteert en regelmatig in zijn ‘mand’ ligt. Een pseudohond, maar dan zonder uitlaatverplichting. 

Oké, hij mag zich misschien gedragen als een hond, hij is er duidelijk geen vrienden mee. Moeshoe werkt de buurhond behoorlijk op zijn zenuwen door net buiten zijn bereik, maar volledig in zijn zicht te gaan zitten toekijken. Aandacht. Het maakt niet uit van wie, waar, hoe, positief of negatief. Als hij het maar krijgt. 

Zijn oude verzorgers omschreven hem als: ‘Een kater met een eigen willetje die graag zijn eigen gang gaat. ’ Ik omschrijf hem liever als: ‘Zachtaardige aandachtsgeile kater die dol is op een uitgebreide kroelbeurt of schootsessie.’  Ja, dit gaat écht over één en dezelfde kat. Onze kat. 

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...