Help! Ik zie geen hand voor ogen

Sinds kort ben ik actief als vrijwilliger bij ervaringsmuseum ‘Muzieum’.  Ik heb voor de schrijfwedstrijd ‘Jouw verhaal’ een fictief verhaal geschreven over Jula, een meisje dat na een ernstig auto-ongeluk blind is. Tijdens het schrijven van mijn verhaal wilde ik me verder verdiepen in de wereld van blinden en slechtzienden. Daarom besloot ik eens langs te gaan bij Muzieum.

Ik leg hier kort aan bezoekers uit hoe mensen met een visuele beperking in het leven staan, hoe je een taststok gebruikt en wat bezoekers in de donkerbeleving kunnen verwachten. Uiteraard gaat zo’n uitleg je gemakkelijker af wanneer je zelf ook de donkerbeleving hebt doorlopen, of zeg maar gerust doortast, gekropen en geschuifeld.  Dag één van mijn vrijwilligerscarrière mocht ik er meteen aan geloven:

Langzaamaan worden vier andere bezoekers en ik de donkere ruimte ingeleid. We blijven bij binnenkomst even staan om onze ogen aan het donker te laten wennen.  Na een onwennig voorstelrondje waarbij iedereen klunzig tast naar de hand van de gids zijn we zover! ‘Volg mijn stem maar’, roept gids Jos ons toe. ‘Help!’, denk ik nog, ‘waar precies komt zijn stemgeluid toch vandaan?’ Al dat gekibbel van mijn groepsgenoten leidt ertoe dat ik me behoorlijk goed moet concentreren op het stemgeluid van Jos.

Net als ik begin te wennen aan het volgen van zijn stem loop ik de volgende obstakels al tegen het lijf. In de zogenaamde woonkamer stuit ik zonder pardon op het bankstel. ‘Au, wie zet dat ding nou middenin de woonkamer neer?!’, mompel ik een beetje beledigd, waarop Jos antwoordt: ‘Ismae, dat is niet het midden van de woonkamer. Je staat behoorlijk dicht bij de muur’.  ‘Ah, bedankt Jos!’ Achter zijn stem aan dus maar weer.

Klunzig tik ik met mijn taststok voor me op de grond, maar regelmatig voel ik dat ik mijn stok beweeg tussen de benen van de persoon die voor mij loopt. ‘Sorry hoor, ik zie geen hand voor ogen’, verontschuldig ik me. ‘Dat is ook de bedoeling Ismae’, roept Jos naar achteren. ‘Weet ik Jos!’

Ik heb vlak voor me liever iets meer ruimte en wil net aanstalten maken om een stukje vooruit te schuifelen als Jos mijn naam roept en vraagt of ik kan raden wat er in de vensterbank ligt. Ik grijp onhandig voor me uit en glijd dan met mijn vingers over een vel papier. ‘Ah een boek!’, ik blijf over het papier wrijven, ‘een boek in brailleschrift’. Ik wil het boekje uit  de vensterbank pakken, maar voor ik er erg in heb geef ik een ruk aan de hele stapel boeken en belanden ze met een doffe dreun op de grond. Ai, zie die nog maar eens op te rapen.  Gelukkig schiet Jos te hulp. Wat had ik toch zonder die man gemoeten jongens!

Ook het oversteken gaat niet van een leien dakje. De oversteek is godzijdank nagebootst, want als ik deze praktijken had moeten uitvoeren op het Keizer Karelplein dan was ik voorlopig nog niet jarig (en werd ik dat waarschijnlijk ook niet meer). Met mijn groepsgenoten sta ik voor een fictief rood stoplicht te wachten. We luisteren naar het getik. Zodra het sein voor groen licht door de ruimte galmt roept Jos: ‘Ja, rechtdoor oversteken maar!’ Ik blijf als een verloren ziel staan, want hallo?! Wat is rechtdoor als we allemaal met onze neus een andere kant opstaan?

Jos is een held! Hij heeft onmiddellijk door dat ik als enige nog aan de andere kant van de ‘straat’ sta en haast in m’n broek pis van angst… Tja, je weet maar nooit of ze ook nog een rijdende auto hebben nagebootst. Ik word door Jos bij de hand genomen  en zo brengt hij me naar de overkant van de straat.

Naarmate de rondleiding vordert krijg ik steeds meer respect voor de gids. Hij doet het ontzettend leuk, beantwoordt persoonlijke vragen en laat ons werkelijk van alles beleven tijdens de rondleiding. Hoewel ik tegen het eind van de wandeling een beetje gefrustreerd begin te raken vanwege het feit dat het behoorlijk confronterend is, ik totaal geen richtinggevoel heb en ik absoluut geen inschatting kan maken van de ruimte waarin ik mij bevind, is de donkerbeleving een zeer bijzondere ervaring waar ik nog vaak aan terug zal denken.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...