Ik swype wat af

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de touchscreen en ik zijn geen vrienden. Het is maar goed dat ik onlangs mijn highlights heb bijgewerkt en dat mijn haar nu op Bonaire nog iéts blonder kleurt. Want als het op swypen aankomt, sla ik de plank regelmatig mis.

Zo bediende ik zes maanden lang het paneel van onze nieuwe cv-ketel met tikken en swypen. Dacht ik. Toegegeven, soms vond ik dat ‘ie traag of nauwelijks reageerde. Dat verweet ik altijd aan mijn kleine worstenvingertjes en ongecoördineerde aansturing.

Vorige week stond ik wederom op dat ding te tikken alsof ik zwarte piet was die bij een technofeestje op de deur stond te bonzen. Ruud keek geamuseerd toe. Na een x aantal minuten barstte hij in lachen uit om daar vervolgens broodnuchter aan toe te voegen: ‘Liefje, je weet dat dit geen touchscreen is?’.

Mijn nieuwe werklaptop. Nog zoiets. Niet geheel geleerd van mijn vorige blunder, wel een beetje. Bang om op mijn plaat te gaan in de volle teamkamer wachtte ik geduldig af tot mijn collega’s met pauze waren. Ik zou iets later aansluiten. Toen ik de teamkamer voor mezelf had tikte, klopte en swypte ik vluchtig met mijn vinger over het beeldscherm. Zonder resultaat. Ik vermoed geen touchscreen…

Ook tijdens mijn negen uur durende KLM vlucht ging het niet van een leien dakje. Thuis mag ik dan nauwelijks televisie kijken, tijdens zo’n vlucht vind ik het best een welkome tijdsbesteding. Ik tik op ‘Nederlands’. Geen reactie. Ik klik nog een keer. En nog eens. Ik probeer alle aanwezige knoppen op en rondom het scherm, waarvan de helft geen knop blijkt te zijn. Aan/uit. Aan/ uit. Feller. Harder, harder, zachter, harder, zachter. Nog steeds het beginscherm: ‘Welkom bij KLM. We wish you a pleasant flight’. Ja, ja.

Bang dat mijn medepassagiers me zien klungelen besluit ik te doen alsof die televisie me eigenlijk geen hol interesseert. Ik lees nog een hoofdstuk uit mijn boek. Niet op een e-reader met swypefunctie. Nee, in een boek met papieren bladzijdes die ik met mijn worstenvingertjes perfect kan omslaan.

Plotseling valt me in dat de knop ‘Nederlands’ mogelijk defect is. Ik tik op ‘Engels’. Niks. Shit, zit ik van al die stoelen nou werkelijk op de stoel met kapotte televisie. Bij China Airlines is dit me ook eens overkomen. Stond ik toen niet van te kijken. Maar KLM?!

Ik realiseer me dat ik natuurlijk nog één optie heb. Namelijk de stewardess aan haar jas trekken, als ik achter me gegniffel hoor. Ik spiek tussen de stoelen door en kijk recht in de helderblauwe ogen van twee niet onaantrekkelijke gasten. ‘Hello’. Ze wijzen me beleefd op de in de armleuning geklikte afstandbediening. Thanks guys.

Kortom, ik swype wat af in het leven. Veel meer dan de bedoeling is blijkbaar. Oh, en mijn vliegtuigtelevisie? Die werkte prima.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...