Kalmaandag

Een vrije maandag voor mij! Dat beloofde een heerlijke kalmaandag te worden, althans dat was de bedoeling. De dag begon weliswaar met een intensieve workout in de sportschool om vervolgens op m’n dooie gemakkie de boodschappen voor aankomende week in huis te halen. Ik slenterde door de gangpaden en gooide beetje bij beetje mijn mandje vol. Heerlijk.

’achtentwintig euro en veertig cent alstublieft’. In mijn tas grabbelde ik naar mijn portemonnee, ondertussen gaf ik aan graag te willen pinnen. Hebbes! Ik greep naar het vaste plekje van mijn pinpas. Leeg. Wat?! Vlug keek ik de andere vakjes na: studentenpas, bonuskaart, ov-chipkaart, klantenpasjes van de Gamma, Hunkemöller en Bever Zwerfsport. Alles, behalve een pinpas.

‘Oké, rustig aan Ismae’, dacht ik bij mezelf. Nogmaals liep ik alle vakjes na. ‘Creditcard misschien?’ Ik grijnsde ongemakkelijk terwijl ik de kaart omhoog hield. ‘Nee sorry, die accepteren wij niet’. Ik voelde me als een naïeve toerist. Jeweetwel, die toerist die niet is voorbereid op het betaalsysteem in de winkel, zoekt naar de juiste woorden en geen cent contant geld op zak heeft. Tot overmaat van ramp had ik ook nog eens geen flauw benul waar die pinpas was gebleven en ergens in mijn achterhoofd zag ik mijn banksaldo al in het rood oplopen door één of andere hackende zakkenroller. Niet dat er veel te halen valt op mijn studentenrekening, maar dat even terzijde.

Na de situatie uitgelegd te hebben konden de boodschappen daar blijven en kon ik zonder tomaten, maar wel met een hoofd als een tomaat de winkel verlaten. Eenmaal thuis gingen alle jaszakken binnenstebuiten, tassen idem. Tot slot keek ik nog een stuk of drie keer mijn portemonnee na en kwam ik tot de conclusie dat niet alleen mijn pinpas maar ook mijn rijbewijs nergens te bekennen was.

Snel checkte ik mijn saldo. Gelukkig, tot op heden nog geen sprake van hackende zakkenrollers. Dat was in ieder geval een geruststellende gedachte. Even chill-tijd dan maar. Bovendien kon ik wel een kop thee gebruiken. Iets sterkers in principe ook maar maandagochtend 11:00 uur leek me daar niet het geschikte moment voor. Bovendien zou ik dan niet heel geloofwaardig overkomen bij de bank, mocht ik mijn pas vandaag nog moeten blokkeren.

Terwijl ik uit het raam staarde en stond te wachten op de borrelende waterkoker ging er plotseling een lampje branden. Dat er nu een blunder volgt hoef ik jullie waarschijnlijk niet uit te leggen. Het zat zo: Zaterdagavond was ik de kroeg in geweest. Ik had geen zakken en daarom had ik mijn pasjes bij mijn vriend in z’n portemonnee gestopt om er vervolgens nooit meer aan te denken en zondagavond na een afscheidszoen doodleuk dat uurtje terug te reizen naar Nijmegen.

Tja, en nu. Tot eind van de week zonder pinpas was geen optie en om tot die tijd geld te lenen van studerende vriendinnen leek me ook geen strak plan, mijn dierbare pasjes per post laten opsturen al helemaal niet! Mijn ouders wonen op een enkele reisafstand van zo’n twee uur en dus kon ik kiezen: geen eten tot donderdag of op en neer reizen voor de pasjes. Ik koos voor optie twee.

Uiteindelijk had ik niet te klagen. Eenmaal daar aangekomen heb ik direct mijn boodschappen gedaan (iets wat ik nogal goed bedacht vond van mezelf). Daarbij werd er ook nog eens heerlijk voor me gekookt. Ach, al met al was het me die 16 euro retour wel waard, dacht ik toen ik achterop de fiets sprong. ‘Heb je dit keer alles?’ werd er plagerig tegen me gezegd. ‘Hallo’, dacht ik bij mezelf. ‘Ik heb maar één tas bij me met daarin mijn portemonnee inclusief pasjes. Wat kon ik in godsnaam nu nog vergeten zijn?’

‘Mijn boodschappen!’, riep ik, toen we het stationsplein opreden.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...