spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Jawel, 24 jaar. Ik vond 23 al zo’n leeftijd van niks maar 24 maakt het er zeker niet beter op. Ineens heb ik niet zo’n behoefte meer om jarig te zijn. Mag over vijf jaar wel weer eens.  24, Ik kan het niet uitleggen maar het voelt oud. ‘Ach kind’, wordt er tegen me gezegd (door voornamelijk 50-plussers)  ‘24 jaar! In de bloei van je leven, jonge blonde stoot.’ Nou, nou zo gaat ie wel. Dat is nu ook weer niet wat ik over mezelf wil afroepen.

Ik bedoel meer dat 24 jaar al zo heel erg neigt naar 25, en 25 naar 30. Bij 30 denk ik aan 50 (ik weet niet waarom, dat is Ismae-logica) maar die logica is zeer verontrustend. Ik mag me wel eens heel gauw nuttig gaan maken in de samenleving. Niet dat ik me nu niet nuttig maak, al is het voornamelijk in de collegebanken of in de UB. De uni inruilen voor een bedrijf, mijn studentenkamer voor een aangenaam appartementje, het openbaar vervoer voor een eigen autootje en mijn duo-lening voor een fatsoenlijk salaris. Van dat alles zie ik voorlopig niks waarheid worden maar hallo?! Ik ben wel AL 24.

Terwijl ik loop te tobben over deze niet welkome leeftijd stap ik de Albert Heijn binnen. Ik laad de nodige boodschappen voor een typisch studentenmaaltje in en besluit nog even een wijntje mee te pikken. Rood! Daar heb ik nu echt zin in. Naast alle opkomende tentamenstress in combinatie met dit benarde onderbuik-gevoel kan er wel een druppel alcohol in. Ga ik lekker van slapen.

Ik pak mijn boodschappenmandje uit en zie de zak pasta, paprika, ui, avocado en rode wijn via de transportband naar de caissière glijden. Ondertussen graai ik in mijn tas vlug naar mijn bonuskaart en zoek ik mijn portemonnee. Mijn onplezierige onderbuik-gevoel is nog niet verdwenen en doet me weer denken aan het getal 24. Help, wat moet er van dit jaar terechtkomen met zo’n start?

‘Mevrouw?’

Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk recht in de vriendelijke blik van de caissière. ‘Sorry, ik liep even te dromen. Hoeveel is het te betalen bedrag?’ Ik glimlach terug maar voel me een beetje knullig tegenover het meisje. Hoe oud zal ze zijn, een jaar of 18? Potverdikkie, wat een mooie leeftijd en wat een immens verschil, zes jaar jonger dan dat ik ben! ZES!

‘Ik vroeg of ik je ID-kaart mag zien’ herhaalt ze.

Allemachtig, heb ik weer. Ik slik een keer. Ik had haar oppas kunnen zijn, zo oud voel ik me als ik haar kinderlijke, ronde gezichtje bekijk. Bij mij beginnen de eerste kraaienpoten zich al te vormen, blijkbaar nog niet in dusdanige mate dat het ook zichtbaar is voor de buitenwereld. Ik trek mijn ID-kaart uit mijn portemonnee en leg hem voor haar op de balie neer. Mijn zelfvertrouwen is als een fragiele glasplaat, een klein tikje is nodig en het spat in stukken uiteen maar hé, plotseling bedenk ik me dat ik dit ook best van de positieve kant mag bekijken. Ik voel me als 24-jarige misschien oud, ik lijk het in ieder geval niet.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...