Sterk zijn anno 2019?

En toen was er weer een jaar voorbij waarin het me amper is gelukt om mijn zelfgeschreven blogs het wereldwijde web in te knallen.

Te kwetsbaar, te veel van mezelf blootgeven, te bang om te delen of om anderen te kwetsen en vooral te bang voor jullie reacties, want uitingen op social media… die moeten toch vooral hip, stoer en prestatiegericht zijn. Ik had genoeg nieuwe reizen gemaakt om als leesvoer aan te dragen in blogs. Maar naast mijn zoektocht naar hippe spots daar, was er opnieuw een zoektocht naar mezelf hier.

Naar de buitenwereld acteren alsof alles op rolletjes liep terwijl er in werkelijkheid meer aan de hand was, dat kon ik niet. Hoe oprecht moest ik zijn in mijn blogs? Liet ik teveel doorschemeren of juist niet genoeg? Alles ging onder het vergrootglas en dus leek het mij de meest veilige optie om maar gewoon niks te publiceren.

Op die laatste gedachte ben ik meermaals teruggekomen, zo ook nu. Ik ga eerlijk zijn omdat ik het zat ben. Zat om online alleen de ‘leukste’ versie van mezelf te tonen, terwijl ik ondertussen veel te vroeg afscheid heb moeten nemen van één van de belangrijkste personen in mijn leven. Waarna ik zelf een heftig rouwproces doorliep, en op sommige dagen overigens nog steeds doorloop wat mij op zulke dagen allesbehalve de ‘leukste’ versie van mezelf maakt.

Helemaal op was ik, maar niet voor de buitenwereld. Nee gek, voor die wereld ging het met mij altijd wel z’n gangetje. Onzin natuurlijk, maar ik wilde sterk zijn. Juist, aan jullie nu de vraag: Wat is sterk zijn eigenlijk?

Doorgaan tot je niet meer kunt?

Continu over je eigen grenzen denderen?

Koste wat het kost jezelf tegenover anderen moeten bewijzen?

Doen wat anderen van je verwachten en dat, plus alles daaromheen goed willen doen?

Alles?

Ook als je verliest? Iemand of jezelf?

Ik dacht van wel.

 

De perfecte vriendin, de ambitieuze student, de collegiale werknemer, de lieve zus, de perfectionist, de betrokken schoondochter, de doorzetter, de sportfanaat, de verantwoordelijke dochter, de idealistische burger. Streven naar beter dan perfect. Deze millennial kreeg het in de ogen van de buitenwereld aardig klaargespeeld. Voor mezelf echter niet. Ik had gevoelsmatig niet eens de kracht om één bal de lucht in te gooien, laat staan er tien daar te houden.

Ik denk nu vooral dat sterk zijn inhoudt dat je voor je eigen grenzen opkomt en dat je daar eerlijk over bent. Je op de rem trapt in plaats van doordendert. Je goed presteert, maar ook accepteert dat het soms een voldoende is. Je luistert naar je lichaam, niet altijd naar je gedachten. Je stil staat bij dat en diegene die voor jou belangrijk zijn, maar ook bij jezelf en je eigen gezondheid.

Dat bedacht te hebben, hield nog niet in dat ik daar van de ene op de andere dag ook was. Het kostte me in ieder geval al twee jaar van onzekerheid, doorzettingsvermogen, herinneringen creëren en ophalen, pas op de plaats maken, rust inbouwen en leren wat dan in godsnaam die ‘voldoende’ inhoudt. Ik wilde en wil natuurlijk nog steeds ‘goed’ zijn, maar met iets meer mate. En eerlijk is eerlijk, dat vind ik ook nu nog steeds moeilijk.

Zoals mijn moeder meer dan eens tegen me heeft gezegd: ‘Gun jezelf eens wat tijd en laat dingen eerst landen voordat je je alweer op het volgende stort. Houd een avond voor jezelf vrij, slaap uit, geniet van het zonnetje op je dakterras, lees een goed boek. Mens geniet!’

Mijn moeder was (zoals de meeste moeders) een geweldige vrouw met gouden adviezen en zwarte humor die enorm kon genieten van kleine geluksmomentjes. Waarom zou ik alle wijze lessen of mooie momenten met haar voor mezelf houden? Het is veel meer waard om haar gedachtegoed zo nu en dan mee te nemen in mijn blogs en met jullie te delen.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...

1 gedachte over “Sterk zijn anno 2019?

  1. Wauw Ismae, wat eerlijk en mooi verwoord. Veel dingen zijn herkenbaar, die heb ik het afgelopen jaar ook geleerd. Dat je de lat best wat lager mag leggen voor jezelf en alsmaar doorgaan op een gegeven moment ervoor zorgt dat je keihard op de rem moet trappen. Grenzen aangeven is inderdaad heel belangrijk. Maar in de praktijk gaat het zeker niet vanzelf, het is hard werken om je eigen gewoontes te veranderen en bewust bezig te zijn met je eigen gedrag.

    Heel veel succes!

    Liefs,
    Eline

Reacties zijn gesloten.