Tabee TV

“Goedenavond dames en heren. Vanavond is het een heel bijzondere avond”. Het is de openingszin van journaliste Jeanne Roos in 1951 bij de aftrap van de eerste televisie-uitzending in Nederland. De televisie promoveert in de jaren die volgen tot het middelpunt van de gemiddelde Nederlandse huiskamer. Anno 2019 is dat onveranderd. 

Ik heb tot op heden één afwijkende woonkamer gespot. Die van onszelf. De échte televisieliefhebber in onze naaste omgeving kan daarentegen nog wel terecht. In de kelder. Dat klinkt onaardiger dan het is. Onze kelder is namelijk gerenoveerd tot chillkamer. Zie het als een soort minibioscoop. Een erg slecht bezochte. Dat wel. En momenteel overigens tijdelijk gesloten. Twee weken geleden kon je er namelijk zwemmen. Per ongeluk. Iets met een wandelende wasmachine. Meer wil ik er niet over kwijt. 

Het is grappig hoe er in mijn beleving twee televisiekampen zijn. Ten eerste de je-kunt-toch-niet-zonder-televisie-aanhangers. Voor dit kamp heb ik slecht nieuws. Vorige maand beëindigden Ruud en ik ons televisie-abonnement. Je kunt binnenkort dus alleen nog terecht in onze leeggepompte bios voor Netflix.

Dat brengt mij bij het Netflix-is-toch-veel-chiller-kamp. Ook jullie moet ik teleurstellen. Het aantal door mij uitgekeken series op Netflix is namelijk op één hand te tellen.  Ik acht de kans dan ook zeer klein dat, mocht je een date met mij hebben, we de kelder induiken voor een potje… Netflix.

Series kijken, ik haal daar bijzonder weinig voldoening uit. Zodra ik een start maak, is dat vaak tot grote ergernis van mijn medekijker. Als de serie me toch niet boeit, zit ik erbij als een ADHD-er die zijn Ritalintablet niet heeft geslikt. Als ik me te goed inleef in het personage vloek ik de hele toko bij elkaar en maai ik mijn armen en benen in het rond. Het zou niet de eerste keer zijn dat een buitenstaander me vraagt of het moeilijk is om te leven met het syndroom van Gille de la Tourette.

Een serie kijken met mij doe je dus niet voor je lol. Mijn medekijker moet me regelmatig terughalen naar de realiteit: “Ismae, het is maar een serie”. Ja joh kan wel zijn, maar met mijn inlevingsvermogen aanschouwen hoe een personage op ruwe wijze wordt verkracht of thuis komt en haar kat gevild in een strop ziet hangen. Dat bezorgt mij focking buikpijn.

Laat mij dus lekker relaxen in mijn tv-loze woonkamer. Niet zo’n lomp sfeerloos scherm als middelpunt van de belangstelling maar de personen die aanwezig zijn. Elkaar écht zien en horen. Dat maakt een avond in onze woonkamer anno 2019 bijzonder.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...