terug in de collegebanken

Ik schreef het al, terug naar het student zijn. Klopt, ik volg alweer bijna een maand braaf mijn colleges, hang niet eens wekelijks in de kroeg, doe een poging tot het lezen van mijn literatuur en woon in de mooiste kamer van heel Nijmegen.

Ik wil in dit studentenleven natuurlijk graag iets extra’s doen in het kader van ‘aan mijn CV werken’ en dus bezocht ik de commissiemarkt van onze studievereniging. Mijn interesse ging uit naar een plekje in de tekstredactiecommissie van  het blad Freem (het blad van  de opleiding Communicatiewetenschap).  Je begrijpt, daar zit je niet zomaar bij. Er moest een artikel of column van circa 500 woorden worden geschreven.  Ik deed dat. Komt ie:

Student-af? Dacht het niet

 Daar sta je dan met je felbegeerde papiertje. Student-af. Zeg maar dag met je handjes tegen stufi, gratis reizen, de vertrouwde studentenstamkroeg en goudgele drankjes die als warme broodjes over de toonbank gaan tijdens het studentenpiekuur. De glorieuze tijden zijn ten einde. De eerstvolgende stap is een baan. Al gauw blijkt dat het vinden van die baan verdomd lastig is. Mijn vaardigheden sluiten prima aan op de functies maar ik heb te weinig ervaring en ben wellicht nog wat aan de jonge kant, zeggen ze.

In de horeca geldt dat niet en dus ren ik binnen afzienbare tijd dag in dag uit met een vol dienblad over het terras, leer ik wijnglazen poleren en kan ik na twee missers toch met drie borden lopen. Om te voorkomen dat ik bij toekomstige sollicitaties in het journalistieke vakgebied word afgewezen vanwege een niet goed onderhouden schrijfstijl, zet ik een persoonlijk blog op. Ik schrijf over mijn fascinaties in het dagelijks leven.

Ondertussen ren ik nog steeds in het rond met die ellendige dienbladen. Al snel ben ik bekend met elk type publiek dat zich op het terras vertoont. Van de vriendelijke oude man die me begroet met zijn hoed en altijd gaat voor koffie met extra slagroom, onder het mom van ‘genieten nu het nog kan’, tot de snibbige tut die haast nog minder sympathie voor me weet op te brengen dan Geert Wilders voor allochtonen. Het ontmoeten van zo’n type heeft overigens ook z’n voordelen: het besef dat ik dit niet lang ga volhouden.

Mijn collega’s van de zaterdag studeren over het algemeen nog en komen in het weekend met herkenbare verhalen als: ‘ik-ben-zo-moe-want-ik-was-gaan-stappen-en-moest-diezelfde-nacht-een-paper-afronden’. Terwijl ik luister denk ik bijna met heimwee terug aan het student zijn. Begrijp me niet verkeerd, het schrijven van papers staat niet bepaald op mijn bucketlist. Toch had ik graag gehad dat ik degene was die al foeterend ’s nachts een paper in elkaar moest flansen in plaats van just another day at the office door te brengen.

In mijn gedachten wordt het idee ‘doorstuderen’ steeds verder opgehemeld. Helaas hangt er wel een stevig prijskaartje aan dit prachtige idee maar ik werk uiteraard niet voor Jan met de korte achternaam in de horeca. Ik kan dus prima een eerste buffer bij elkaar sparen. Niet omdat ik zoveel per uur verdien, wel omdat ik zoveel uur maak dat ik uiteindelijk veel verdien. De schaarse vrije uurtjes die overblijven verdiep ik me in premasters en telefoontjes met studieadviseurs. Af en toe vraag ik een dagje vrij om tijdens een bezoek aan de uni alvast weer een beetje van het ‘student zijn’ te proeven en ik kan jullie zeggen, dat smaakt naar meer.

Nog één allerlaatste keer knik ik vriendelijk naar de man met de hoed en naar de snibbige tut. Ze kijkt me minachtend aan, maar het kan me niets schelen want mijn studenten ov-kaart is aangevraagd, mijn inschrijving aan de universiteit is voltooid en mijn eerste maand huur is betaald. Laat die goudgele vloeistof maar rijkelijk vloeien want ik ga weer aan de bak als fulltime student. Proost!

– einde –

Ik weet niet hoeveel inzendingen er waren, ik weet niet wat ze er daadwerkelijk van vonden, ik weet inmiddels wel dat ik een plekje in de commissie heb bemachtigd.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...