Vliegende ratten

Geen auto vormt een bedreiging, geen voedsel is hen te machtig en bij iedere glasruit komen ze bedrogen uit. Let’s talk about pigeons!

Zeg nou zelf, het lijken van die onbeholpen beesten. Ze kuieren altijd de verkeerde kant op en voor je het weet heb je er eentje tussen je spaken. Ik geloof, dat van alle stadsduiven meer dan de helft een misvormd pootje heeft. Hun welbekende looppasje oogt niet erg fraai en iedere dag weer een klodder duivenstront op je ruit, maakt dat men deze grijze schooiers over het algemeen niet bovenaan het lijstje ‘lievelingsdieren’ plaatst. Ook ik niet. Toch heb ik een bepaalde affectie voor deze zogenoemde vredesstichters.

’s Morgens als ik mijn gordijnen opensla is de dakgoot aan de overkant van de straat alweer drukbezet (zie hier, voor een soortgelijke impressie). Klaar voor een nieuwe dag van leven of dood. De snackbar op de hoek van de straat opent zijn deuren pas tegen het eind van de ochtend. De duif lijkt de tijd te hebben en wacht geduldig af. Pubers verzamelen zich tijdens hun middagpauze op het houten bankje voor de friettent, knoeien klonten mayo en gooien voor de lol frietjes naar elkaar. De duif aanschouwt alles vanaf diezelfde dakgoot. Voordat het diertje toeslaat gunt het zichzelf nog een korte wasbeurt (in hoeverre dat zin heeft, de term vliegende rat is niet zonder reden in het leven geroepen).

Ik kijk al die tijd toe. Soms zit ik een uur op m’n bed uit het raam te staren. Met een kop thee in m’n handen bedenk ik mogelijke gesprekken tussen de vijf duiven, die vooralsnog vertoeven op de rand van de dakgoot. Verklaar me gerust voor gek maar ik lach me dood als ik zie hoe ze eerst met z’n allen al headbangend een stap naar links doen, om vervolgens de rechterkant weer op te schuifelen. Toevallig staat net het nummer ‘This is what is feels like’ van Armin van Buuren op. Het ritmegevoel zit er bij de vogels in ieder geval goed in. Toepasselijke zinnetjes als ‘I don’t even know how I survive’  en ‘they remind me of the battle I face’ maken het plaatje compleet. Ikzelf vind vooral de battle die duiven (vaak letterlijk) ‘facen’ met auto’s erg moedig.

Ik betrap mezelf erop dat de dieren er in mijn verzonnen scenario’s een tikkeltje bekaaid vanaf komen. Na vluchtig wat research te hebben gedaan, moet ik die gedachte dan ook flink bijstellen. Je zult het misschien niet zeggen wanneer ze je weer eens voor de voeten lopen, maar wist je wel dat deze vogels net als mensen abstract kunnen denken? Getallen in de juiste volgorde kunnen leggen? Honderden afbeeldingen in het geheugen kunnen opslaan en zichzelf in de spiegel kunnen herkennen?

Tot slot, herkennen ze niet alleen zichzelf, ook mensen die hun eten willen delen pikken ze feilloos uit de menigte. Kom dus niet aan met praatjes als ‘ik heb een hekel aan die schijtbeesten’ wanneer alle duiven zich bij jou in de buurt settelen. Geef maar toe, ook jij gunt de duif met het manke pootje geregeld die laatste kruimels van je boterham met pindakaas.

 

Zo ziet die wasbeurt er uit.
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...

1 gedachte over “Vliegende ratten

Reacties zijn gesloten.