Vouten makne

Deadlines op het nippertje halen. Niet omdat ik te laat begin, maar omdat het naar mijn idee nooit af is. Nooit goed genoeg. Er is altijd wel een zin die beter geformuleerd kan worden of een komma die toch beter een punt kan zijn.

Dit kunstje is gaandeweg steeds meer van mijn vrije tijd in beslag gaan nemen. Oké, voordat jullie nu denken dat ik onder een steen leefde, geen mens meer zag, geen avond meer doorbracht in de sportschool en dag in dag uit komma’s zat te veranderen in punten. Ho STOP!

Ik bedoel uiteraard niet dat type vrije tijd, maar wel het soort dat ik eerder besteedde aan luieren op de bank met een kommetje thee en een verstand-op-nul-serie, het lezen van een goed boek, het plakken van collages of jawel, het schrijven van een blog.

Wie gelooft mij als ik zeg dat daar verandering in komt? Althans, dat is de bedoeling en dit is waarom: Vorige week was ik op zoek naar formulieren, toen ik in één van mijn opbergdozen oude notitieboekjes aantrof. Ik trok een hemelsblauw boekje met op de kaft ‘make a note everyday’ tevoorschijn en ging in kleermakerszit op de grond zitten. Ik bladerde door nietsnuttige quotes, blog-ideeën, gedachten en vage dromen.

In diezelfde opbergdoos vond ik verfrommelde bladmuziek van een prachtig nummer van Ludovico Einaudi. Ruim een jaar geleden had ik me al voorgenomen het te leren spelen op de piano. Ik keek op, staarde voor me uit en zag mijn knutselbak met stapels verknipte tijdschriften en stiften in alle kleuren van de regenboog verstoft in de hoek van mijn kamer staan. Kortom ik vond mezelf terug in allerlei stoffige achterafhoekjes van mijn appartementje.

Oké, heel treurig allemaal, niet onomkeerbaar. Deze ‘herontdekkingen’ brachten mij tot een duidelijk inzicht: Ik was beetje bij beetje meer en meer doorgeslagen in perfectie. En ik ben er klaar mee. Op z’n tijd een foutje maken, tja het is menselijk of zoals ik laatst in het tijdschrift Flow las ‘fouten zijn kansen om iets te leren’. En dus gooi ik het roer om.

Onlangs zag ik bij een vriendin een boek van Keri Smith liggen. Ik had tot die dag eerlijk gezegd nog nooit van de concepten van Keri gehoord, maar ik was verkocht. Ik moest en zou ook zo’n boek hebben. De volgende ochtend heb ik alle schappen van de Bruna afgestruind, op zoek naar Keri. Dit was namelijk mijn moment om te breken met het ‘ik-en-alles-wat-ik-doe-moet-perfect-zijn-principe’.

Hoewel ik het behoorlijk lastig vind om de opdrachten in mijn boek getiteld ‘Mess, handboek voor fouten en missers’ te voltooien ben ik best goed van start gegaan, al zeg ik het zelf. Met modder, pindakaas, kaarsvet, straatvuil, koffie en speeksel besmeur ik de blanco pagina’s.

Voor wie nu denkt ‘WTF, jij bent echt van lotje getikt van Gils’, post ik geheel schaamteloos en met veel met liefde nog wat beeldmateriaal als bewijs. Just to make sure dat ik er best een potje van kan maken, want zoals Keri in haar voorwoord schrijft: ‘Het is tijd voor troep!’ Kortom ik ben aan het decontrollen en ja, daarbij maak ik soms fauten. Volledige controle… heb je nu eenmaal nooit.

Mijn troep:

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...