Vriendenboekjes en ander leed

Vriendenboekjes, je herkent ze vast nog wel uit je eigen kindertijd. Tijdens een opruimbeurt stuit ik op mijn boekje van vroeger en kan ik het niet laten er even doorheen te  bladeren. Ik lees verhalen van jongetjes die piloot willen worden en naar eigen zeggen goed kunnen rekenen. Meisjes zijn daarentegen beter in schrijven en willen over het algemeen moeder of juf worden. Ik heb er nog niet eerder bij stilgestaan, maar wat is dit in godsnaam voor ingeprente rolverdeling? De stereotype rolmodellen die eerder dit jaar zichtbaar waren in het reclameblaadje van Bart Smit zijn er niets bij.

Vriendenboekjes gaan vaak in de rondte op jonge leeftijd. Kinderen zijn nog niet altijd in staat hun eigen antwoorden te noteren en dus is het vrij aannemelijk dat mama (of papa?!) dit doet. Een leuke vraag, die de stereotypische antwoorden er lekker in wrijft, is bijvoorbeeld: ‘Wat is je lievelingskleur?’ Meisjes hebben iets meer mogelijkheden maar houden het veelal bij kleurtjes als rood, roze, oranje, geel en paars. Jongetjes kiezen opmerkelijk vaak voor groen en blauw, maar waarom?

Stel, één van de jongens heeft eigenlijk wel iets met de kleur roze, dan zou dat toch nimmer in dat boekje komen te staan?! Of denken jullie van wel? Ik zie moeder en zoon namelijk al zitten:

Moeder: ‘Wat is je lievelingskleur Tim?’

Tim: ‘ROZE!’

Moeder valt stil, neemt een slok van haar thee en herstelt zich: ‘Zal ik anders blauw opschrijven?’

Tim: ‘Maar ik vind roze mooi.’

Moeder: ‘Dat is niet echt een stoere jongenskleur. Groen dan?’

Tim: ‘Nee, doe dan maar blauw.’

 

Of erger nog:

Tim: ‘ROZE!’

Moeder:  ‘Oké, roze…’    *schrijft blauw op*

Die stereotype kleurverdeling is er al jaaaaren! Ik weet niet eens beter. Toen mijn jongste broertje werd geboren baalde ik bijvoorbeeld enorm dat er weer beschuit met blauwe muisjes werd geserveerd. Ik, als 8-jarige, heb zelfs nog aan m’n moeder gevraagd of we niet ook beschuit met roze muisjes konden maken (sorry Levi!), maar volgens moeders was dat vreemd bij de geboorte van een jongetje. Wat had ik ervan gevonden als mijn kraamvisite beschuit met blauwe muisjes voorgeschoteld had gekregen? Ik moest toegeven: niet leuk, dat hoort niet.

Is het eigenlijk niet te gek voor woorden? We mogen onze eigen antwoorden geven want iedereen is uniek, maar één voorwaarde lijkt te zijn dat de antwoorden moeten aansluiten bij de ‘richtlijn’ van de samenleving. Wat als Tim bijvoorbeeld antwoord dat zijn grootste droom is ‘trouwen met zijn vriendje Pieter’? Ik noem maar een zijstraat. In principe een mogelijke zijstraat want in Nederland is dit wettelijk toegestaan, maar wat schrijf je als ouders op in dat boekje? Dat is de vraag.

Heb jij bijvoorbeeld ooit in een vriendenboekje gelezen dat meisjes later profvoetbalster willen worden en jongens schoonheidsspecialist? Ik had maar al te graag zulke antwoorden in mijn vriendenalbum zien staan, maar helaas. Stereotiepere antwoorden dan dat mijn vriendjes en vriendinnetjes hebben gegeven bestaan niet. Lang leve de ‘gelukte’ socialisatie.

Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook

It's only fair to share...

1 gedachte over “Vriendenboekjes en ander leed

  1. Ja, bizar hè. Ik hoorde laatst ook van iemand die op twee kinderen van vier aan het passen was, een jongen en een meisje, en dat de jongen met een duploblokje met een bloem erop iets wilde doen, en dat dat van dat meisjes niet mocht, want “bloemen waren voor meisjes”.
    🙁

Reacties zijn gesloten.